இளவேனில்

மன்றாடல்..

2011-11-19T05:52:00.001+05:30

அடுத்த தலைமுறை யோனிக்களும், விந்துகளும் தீர்ந்துப்போக கிடக்கின்றன

ஒருக்கையில்லாத எனது மகனும், தலை பெருத்து பிறக்கப்போகும் என் மகளும் எதிர்க்காலமாய் நிற்கிறார்கள்..

நீ பறித்துக்கொண்ட கடல் சூழ்ந்த எங்கள் நிலம் மலடுக்கொள்கிறது

ஆடும், மாடும், நாயும், நரியும், காக்கையும், குருவியும்

காலின்றி, உடல் சிறுத்து, புண்கள் புற்றுக்களாய் சீல்வழிய பிறக்க காத்துக்கிடக்கின்றன

அணுக்களே உங்கள் இயக்கத்துக்கு நீங்களேனும் ஓய்வுத்தாருங்கள்

எங்கள் மன்றாடல்கள் உங்கள் செவிப்பறையினையாவது சென்றுசேரும் என்று நம்புகிறோம்....

உங்களுக்கு தெரியுமா, தூரத்து தேசத்தில் ஓர் அழகியிருந்தாள்

மஞ்சள் தேகமும், உருண்டைக்கண்களும், சப்பை மூக்கும் கொண்ட அவள்மேல்

விண்ணுலக தேவனொருவன் காதல்கொண்டான், அப்படியான அழகியவள்...

இன்று அவளை புண்கள் மோகிக்கின்றன, அவள் யோனியில் சீல் வழிய வாழ்ந்துக்கொண்டிருக்கிறாள்

உங்களின் சீற்றம் அவள் வாழ்வை அழித்துவிட்டது.

கல்வி,பெண்மை, மக்கள், நிலம் என்று அனைத்தையும் இழந்தவளாய் அலைந்துக்கொண்டிருக்கிறாள்...

எங்கள் தேசத்தில் அப்படியான தேவதைகள் நிறையபேர் இருக்கின்றனர், என் மகளும் ஓர் தேவதையே

அவர்கள் அழகில் மயங்கியேனும் தாக்குதலை நிறுத்துங்களேன்....

அதிகார வர்கத்தின் கேளிக்கை விருந்துகளுக்கு ஒளிகொடுக்க,

எங்கள் அடுப்பினை அணைக்க முற்படுகிறாய்

அவர்கள் செவிகளை எங்கள் அழுகை தீண்டவில்லை

நீங்களேனும் கருனைக்காட்டுங்கள்...

அணுக்களே!! வேண்டுமெனில் எங்களை பலியிட்டு படயலிடுகிறோம்

எங்கள் தலைமுறை வாழ வழிக்கொடுங்கள்....

மன்றாடி வேண்டுகிறோம் எங்களை வாழவிடுங்கள் ...........

என் மரணவிழா கவிதை

2011-09-19T12:04:00.004+05:30

என் மரணவிழாவில் இசைக்கப்படும் கவிதை இப்படியனதாய் இருக்கலாம்...

இதோ இங்கு சயனித்து கிடக்கும் இச்சவம், வரண்டுப்போன ஓர் மாலைநேரத்தில்

யாருக்கும் அறிவிக்காமல் தன் உயிரினை வெளியேற்றியது...

தடைகளின்றி பொழுதுகடந்து உறங்கிக்கொண்டிருக்கிறது...தன் அடிமை

வாழ்வுக்கு ஓய்வுத்தந்து சுதந்திரமாய் கிடக்கிறது.

இச்சவம் அடிமையாகவே ஜனித்தது, அடிமையாகவே வாழ்ந்தது

அடிமையாகவே மரணித்தது சுதந்திரமடைந்தது...

இதுகாலம் தன்குறியை உயர்த்திப்பிடித்து தகுதியேயின்றி பெண்ணியம் பேசி அலைந்துக்கொண்டிருந்தது...

மார்க்ஸை, லெனினை புத்தகங்களில் தாங்கியவாறு ஏட்டுசுரைக்காய்

புரட்சி பேசித்திரிந்தது...

கவிதைகளை எழுத முயற்சித்து இறுதிவரை தோற்றுக்கொண்டேயிருந்தது..

கதைகளில் தோல்விக்கண்டதும் இச்சவம்தான்.

தனக்கான இருப்பை பதிவுசெய்ய "இசங்களை" பேசித்திரிந்தது

பின்நவீன அரிச்சுவடியறியாமல் பின்நவீனம் பேசியது

ஆரம்பநிலையிலேயே முடிவுபெற்ற இச்சவத்தின் பிரதிகள் இறுதிவரை

முடிவின்றியே முற்றுப்பெற்றன.

ஊற்றவே முடியாத மதுவையும் நாவால் நக்கி பருகியது இச்சவம்

பித்தோவன் இசைக்காத இசையை இசைத்தாய் எண்ணிக்கொண்டது,

நெருடாவை தாண்டிய காதல் கவிதை படைத்ததாய் பெருமைபேசியது....

முகில்சூழ்ந்த ஒருமலை தேசத்தின் அழகியை காதலித்து..

காதலும்,காமமும் ஒருசேர வழிந்தோடியது...

அவளின் சுருண்டமயிர்க்கற்றைகளில் கவிதை பாடியது..

.அவளின் அரவணைப்பில் குழந்தையாய் மாறிப்போனது..

அவளுக்காய் தன் கவிதைகளை இசைத்துக்கொண்டேயிருந்தது...அவளும் தாலாட்டுப்பாடிக்கொண்டேயிருந்தாள்...

இச்சவத்தின் துரோகங்கள் சொல்லில்அடங்காது...

கோடிக்கணக்கான மானிட உயிர்களின் மரணத்தில் சோறுத்தின்றது, காமம்புரிந்தது...

மனிதகுருதியின் சுவையில் போதைக்கொண்டது, மனிதசதைகளை புசித்தது...

ஒருநாள் மதுவெறியில் தஸ்தாயெவ்ஸ்கியின் சதையை புசித்துக்கொண்டிருப்பதை கண்டேன்

அவர் மரணவலியில் கதறிக்கொண்டிருந்தார்

மேலுமொருநாள் பொலிவியாவில் "சே"வினை புசித்தது....

ஒருபொழுது பாரதியை கால்களால் நசுகிக்கொண்டிருந்தது

புத்தன் வேடம்தரித்து ஒரேநாளில் பல்லாயிரம் உயிர்களை தின்றது...

உருமாறி அரை பொழுது உன்னாநோம்பு இருந்ததும் இச்சவமே....

இப்படி எல்லோரையும் புசித்தது....

எல்லாம் முடிந்து விடைப்பெறவிருக்கிறது இச்சவம்......

ரஸ்கோல்நிகோவ்

2011-06-09T04:17:00.003+05:30

கோதுமை கதிர்கள் நிரம்பிய வயல்வெளிகளுக்கு அடியில் சவபெட்டியினுள் இதுகாலம் உறங்கிகொண்டிருந்த ரஸ்கோல்நிகோவ் சவப்பெட்டியை விட்டு வெளியேவந்து சற்று தொலைவிலிருந்த பீட்டர்ஸ்பெர்க் நகரினை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தான். சூரியன் என்றுமில்லாத அதிசியமாய் மேற்கு திசையில் உதித்துக்கொண்டிருந்தது. பாதை நகரை நோக்கி விரிந்துக்கொண்டிருந்தது. ஆர்வமும், பதட்டமும் ஒன்றுசேர்ந்து அவனின் கால்கள் நடுங்கின. பீட்டர்ஸ்பெர்க் நகரை அடைந்தவனுக்கு நகரம் அடையாளம் தெரியவில்லை அனைத்தும் மாற்றம்கண்டிருந்தது, தான்தோன்றியாய் வீதிகளில் எதையோ தொலைத்துவிட்டு தேடுபவனைப் போல் தேடிக்கொண்டிருந்தான். அந்த வீதியின் மூலையில் இருந்த மர இருக்கையில் அமர்ந்தவன் கண்களை மூடி பழைய நினைவுகளில் பயணிக்க ஆரம்பித்தான். சில மணிநேரம் கழித்து விழித்தவன் தான் தேட வேண்டிய மனிதர்களை மனதில் வரிசைப்படுத்திக்கொண்டான். சோனியா, தன் தங்கை துனியா, நண்பன் ரஸ்மிகின், தன் முன்னால் காதலி நடால்யா, தான் கொலைசெய்த அல்யோனா இவானோவ்னா, மர்மெலாதோவ்.... முடிவு வந்தவனாய் வீதியில் இறங்கினான், அவன் எண்ணம் முழுவதும் தான் கொலைசெய்த அல்யோனா இவானோவ்னாவை சந்திகவேண்டுமென்பதாகவே இருந்தது.பீட்டர்ஸ்பெர்க் முழுதும் தேடியும் அவனால் யாரையும் சந்திக்க முடியவில்லை அவன் வாழ்ந்த நகரமாய் பீட்டர்ஸ்பெர்க் இருக்கவில்லை, அவன் பார்த்த வாழ்க்கை அங்கு இல்லை எல்லாமே மாறிபோயிருந்தது, நகரின் மையயிடங்களில் குறுந்தாடி தரித்த மனிதன் ஒருவரின் சிலை அதிகமாய் காணப்பட்டதை கண்டு வியந்தவன் அந்த சிலைகளின் அடியில் லெனின் என்று ருஷ்ய எழுத்துகளில் பொறிக்கப்பட்டிருபதையும் கண்டான். அந்த குறுந்தாடி மனிதரின் பெயரில் இந்த நகரம் லெனின்கிரிட் என்று அழைக்கப்பட்டதையோ, இந்த நகரம் உலகின் மாபெரும் புரட்சிக்கு அடித்தளமாய் இருந்ததையோ அறியாதவனாய் இருந்தான். ரஸ்கோல்நிகோவ் கண்களுக்கு புதிர் நிறைந்து காணப்பட்ட நகரினை இருள் கவ்வத்தொடங்கியதுமே அவன் மனதில் பயம் தோன்ற ஆரம்பித்தது, வேகவேகமாய் தன் சவக்குழியிருந்த மயானம் நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தான்.

மீண்டும் சவக்குழியை அடைந்தவன், தன் குழிக்கு பக்கத்தில் இருந்த சமாதி ஒன்றில் கிழிந்து அழுக்கேறிய கோட்டினை அணிந்த வயது முதிர்ந்த கிழவர் ஒருவர் அமர்ந்திருப்பதினை கண்டான். அவர் கண்களில் கருணை வழிந்தது, நன்கு உற்று நோக்கியவன் அந்த கிழவனை அடையாளம் கண்டவனாய் அவரினை நோக்கி ஓடினான். "என் ஸ்ருஷ்டிகர்த்தாவே இத்துணை நாட்களாய் உன்னையே தேடிகொண்டிருந்தேன், குருதிக்கொண்டு எழுத்தால் என்னை புனிதமாக்கியவனே, உன் நரைத்த தாடியின் ஸ்பரிசத்தில் நான் மனிதம் கொண்டேன், இருந்தும் உன்னை கொல்லவே இத்துணை நாள் காத்துக்கிடந்தேன். உன்னை கொன்று உன் குருதியில் என் தாகத்தினை தீர்க்க எண்ணுகிறேன். எங்கே சோனியா, எங்கே என் அன்புத் தங்கை துனியா என்னால் கொல்லபட்ட அல்யோனா இவானோவ்னா எங்கே, அவள் சவக்குழி எங்கே ? எல்லோரையும் என்னை விடுத்தது எங்கே மறைத்து வைத்துள்ளாய். கறைப்படிந்த கூர்மையான எனது பற்கள் உன் குரல்வளையை கடிக்க ஆசைப்படுகின்றன, நான் உருவாகிய உன் மனமாகிய மூளையினை ருசித்து பருக ஆசை, இதோ அல்யோனா இவானோவ்னாவை கொலைபுரிந்தபோது நடுங்கியதைப் போல் இப்போது என் கைகள் நடுங்குகின்றன பார்த்தாயா, உன்னை கொலை செய்ய துடிக்கின்றன என் கைகள். நீசெய்த புனிதம் என்னை படைத்தது, பாவமும் என்னை படைத்ததுவே. காற்று வீசாத வறண்ட கொடிய நரகத்தில் என்னை ஸ்ருஷ்டித்தவனே உன்னை புசித்து மீண்டும் புனிதம் கொள்ள ஆசைப்படுகிறேன்.... உன்னுள் புதைந்து இருக்கும் கொடூரங்கள் நான், உன் கொலை ஆசையை என்னுடே நிறைவேற்றினாய். உன்னுளிருந்த மனநோயினை என் உருவில் படைத்தாய்..உன் கனவுகளை என் கனவுகளாக்கினாய், உன் வறுமையை என் மீது திணித்தாய், உன் இயலாமைகளை என் மீது திணித்தாய்.ஆனால் என் முழு தோற்றம் உன்னைப்போல் மட்டுமல்ல, இப்புவியில் வாழும் எல்லோர் முகமும் என் முகமாய் இருக்கிறது. இப்புவி மனநோயாளிகளால் நிரம்பியுள்ளது நீயும் அதிலொருவன். உனக்கும் மற்றவர்களுக்கும் உள்ள வேற்றுமை நீ உன் மனப்பிறழ்வை உணர்ந்தவன், என் வடிவில் அதனை வெளிபடுத்திவிட்டாய்.. எதற்காய் இத்துணையும் செய்தாய்? என்னை குற்றவாளி தலத்தில் நிறுத்தி நீ புனிதம் பெறவா?

என் ஆசானே சோனியா எங்கே என் காதல் எங்கே " இந்த கதை இங்குடன் முடிகிறது" என்று என் காதலுக்கு ஏன் முற்றுப்புள்ளி வைத்தாய். என் காதல் பாதாள உலகத்தில் ஓடிக்கொண்டிருக்கும் ஒற்றை படகென எனக்குள் இருப்பதை நீ அறிவாயா? என்னைபோலே சோனியாவிடமும் கதலிருக்குமா இன்னும் ? நீ அதனை அறிவாயா ? என் துரதேசத்தில் இருந்தாலும் நான் சோனியாவினை சந்திக்கவேண்டும், இதுகாலம் என்னுளிருந்த அன்பினை அவள் மீது தூவவேண்டும், அவளுக்கு என் நினைவு மங்காமல் இருக்குமா என்னை அடையாளம் கண்டுக்கொள்வாளா? உன்னிடம் உயிர் பிச்சை கேட்கிறேன் என்னை மீண்டும் ரட்சித்து உயிர்பித்து தாருங்கள், எனக்கு வாழ ஆசை.....அல்யோனா இவானோவ்னாவை சந்திக்கவேண்டும் அவள் காலில் விழுந்து பாவ மன்னிப்பு கோரவேண்டும். எதற்கு பாவ மன்னிப்பு? மனிதர்களை துன்புறுத்திய அவள் கொள்ளப்படவேண்டியவளே.

என் கேள்விகளுக்கு பதில் தெரியவில்லையா கிழவனே இல்லை ஒரு பைத்தியக்காரனின் புலம்பல்களை கேட்க மனமில்லையா? தனி மனித வாழ்வியலுக்கு புனித தன்மை புகுத்த நீ யார்? என் சோனியாவை வேசியாக்கி பார்க்க ஏன் ஆசைக்கொண்டாய், இருந்தும் உன்னை மன்னிக்கிறேன் கிழவனே அன்பு மிகுந்த சோனியாவை எனக்கு நீ பரிசளித்த காரணத்தால்...

நீ மிகப்பெரிய குடிகாரன். நானும் தான், நம் இருவரின் முகம்மாய் மர்மெலாதோவ் இருந்தான். அவனைப்போல் குடிக்க ஆசை வா இருவரும் மது அருந்துவோம், வோட்காவின் சுவை என் நாவில் பட்டு பலநூறாண்டுகள் ஆகிவிட்டது. மதுசாலைகளின் நாற்றத்தை மீண்டும் சுவாசிக்க ஆவல்கொள்கிறேன் மீண்டும் மர்மெலாதோவ் போன்ற ஒருவனை மதுவிடுதியில் சந்திக்க வேண்டும், அது நீயாகவும் இருக்கலாம் இரட்சகனே. குப்பையேறிய என் ஒண்டி அறையினை காணவேண்டும் அங்கு ஒரு எலி வாழ்ந்தது அது உனக்கு தெரியாது. என் நண்பனாய் சிறிதுக்காலம் என்னுடன் வாழ்ந்தது, ஒரு துர்நாளில் வீட்டுக்கார ராட்சசி அதனை கொன்றுவிட்டாள், இக்கதையினை நீயறிய வாய்ப்பில்லை. குரல் நடுங்க, உடல்வெளிறிபோய் கிடந்த ராஸ்கோல்நிகோவ் இரண்டு தளங்களில் இதுகாலம் புதையுண்டுக்கிடந்த தன் மனதினை, படைத்தவன் முன் திறந்துக்கொண்டிருந்தான்.

அவன் பேச்சுக்களை பொறுமையுடன் இதுநேரம் செவிகொடுத்து கேட்டுக்கொண்டிருந்த தஸ்தாயெவ்ஸ்கி புன்னகையுடன் அவன் தலைமுடியினை கோதியவாறே அவன் கேள்விகளுக்கு அதில் சொல்ல ஆரம்பித்தார்............................................................அவர் கண்கள் முன்புபோலவே கருணையால் நிரம்பியிருந்தது...................................................................

தஸ்தாயெவ்ஸ்கி சொன்ன பதில் எதுவுமே அவனின் செவிகளில் விழவில்லை, விழுந்தாலும் அதனை ஏற்கும் மனநிலையிலும் அவனில்லை. கருணை மிகுந்த அந்த கண்கள் கொடூரமாய் சிவந்திருந்ததது, ஆத்திரத்தில் ராஸ்கோல்நிகோவ் கழுத்தில் தன் கத்தியினை செலுத்தினார்....ஆனால் இது ஒரு புதிய கதையின் தொடக்கம் மட்டுமே, இதுவரை சொல்லிவந்த கதை இந்த இடத்தில முடிவடைந்துவிட்டது

பெருநகர்

2011-05-26T21:41:00.001+05:30

என்னுடைய கதையின் பெரும்பகுதி அன்பாலும் ,கருணையாலும், மனிதத்தாலும் நிரம்பியிருந்தது . இன்று நீங்கள் பார்க்கும் குரோதம், வஞ்சம், துரோகம் நிரம்பிய, ஆகோரமாய் கைகளை விரித்து சுற்றி இருந்த இயற்கை முழுவதையும் கான்கரிட் பூதத்துக்கு படயளிட்டவனாய் நான் இருக்கவில்லை. என்னுள் மனிதமிருந்தது, நானும் அழகாயிருந்தேன், நானும் காதல்புரிந்தேன், என் மீதும் கவிதை பாடினார்கள், இன்று போலின்றி என்னுள் காக்கை குருவிகள் வாழ்ந்தன, பாம்புகளும், பள்ளிகளும் ஊர்ந்தன, அழகான நதியிருந்தது, மரங்களும் ,செடிக்கொடிகளும் செழித்திருந்தன, மழை பொழிந்தது.இது எல்லாமே ஆதிக்கதைகள் ஆகிவிட்டன. இன்று நீங்கள் காணும் மனிதமில்லா, வறண்ட மனம் கொண்ட என் கதை முப்பது நாற்பது வருடங்களுக்கு முன் எழுதப்பட்டது.... கான்கிரிட் பூதத்தின் கைகளில் சிக்கிக்கிடக்கும் என் குரல்வளையும், முச்சு குழாயும் என்னை சார்ந்து வாழும் மனிதர்களின் கால்களால் நசுக்கப்படுகின்றன.கை கால்கள் என அணைத்து உறுப்களையும் இழந்து முடமாய்க்கிடக்கிறேன், என் உயிர் மட்டுமே இவர்களுக்கு தேவைப்படுவதால் என்னை கொன்றுவிடாமல் இருக்கிறார்கள். ஆண் பெண் வேறுபாடின்றி என்னை புணர்ந்தனர், என் யோனியின் தோள்கள் கிழிந்து தொங்குகின்றன, அதிலிருந்து வரும் குருதியும், அதன் நாற்றமும் ஒரு பெரும் நதியாய் பெருக்கெடுத்து ஓடுகின்றது. என் உறுப்புகளின் அணைத்து பகுதிகளிலும் கான்கிரிட் பூதங்கள் ஓங்கி நிற்கின்றன, அதன் அழுத்தம் தாங்காமல் என் நரம்புகள் வெடித்து சிதறுகின்றன.

என்னுள் ஓடித்திரிந்த சிறுபிள்ளைகளை தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன், அதன் அழகியலை தேடிக்கொண்டிருக்கிறேன், என் மொழியினை தேடுகிறேன், என் நறுமணத்தை தேடுகிறேன்.. கதை பேசி திரிந்த பெண்கள் எங்கே,...நீங்கள் என் மீது துப்பிய எச்சில், கழிந்த சிறுநீர், மலம் எல்லாம் சேர்ந்து கொடுமையான துர்நாற்றம் வீசுகிறது. உங்களை போல் நானும் துர்நாற்றம் வீசுகிறேன் என் உடல் முழுவதும் நீங்கள் விட்டுச்சென்ற எச்சத்தால் புழுக்கள் ஊறுகின்றன.ஐயோ என் அழகு எங்கே போனது, என் கவிதைகள் எங்கே. உங்கள் கதிர்வீச்சில் என் பெண்மை இழந்துவிட்டேன், என் குறி துவண்டுவிட்டது உங்களின் எல்லாவித பேராசைக்கும் என்னை பலியிட்டுவிட்டிர்கள்.அச்சம் உடல் முழுது பரவி குருதி வழியே வெளியேறுகிறது, உங்கள் கண்களில் வழியும் வஞ்சமும், குரோதமும், துரோகமும் நான் கற்றுத்தந்ததாய் பிதற்றுகிறான் அவன், உங்களிடமிருந்தே குரோதத்தையும், வஞ்சத்தையும், துரோகத்தையும் கற்றுக்கொண்டேன்.

மதுச்சலை வாசல்களில் நான் கையேந்தி நின்றுக்கொண்டிருகிறேன். உங்களால் ஏற்படுகின்ற ரணங்களுக்கும், வலிகளுக்கும் மருந்தாய் மதுவினை தேடி நிற்கிறேன். இதோ உங்களுடன் கஞ்சாவினை புகைத்தவாறே பேசிக்கொண்டிருக்கிறேன். நான் பேசுவதை செவிகொடுக்க உங்களுக்கு கண்டிப்பாக நேரமிருக்காது எனக்கு தெரியும். ஏகாபதியத்தின் மலத்தை துடைக்க ஓடிகொண்டிருகிரிர்கள், நன்றாக வேகமாய் ஓடுங்கள் வேறு எவரேனும் துடைத்துவிட போகின்றனர். பிறகு நம் நம்பிக்கை பாத்திரம் சிதைந்துவிடும், அவர்களிடும் எச்சில் காசுகள் கிடைக்காமல் போய்விடும், உங்களை சொல்லி என்ன செய்ய....என்னையும் உங்களையும் இந்தளவு சீரழித்த தலைவர்கள் ஏகாபதியத்தின் சப்பாத்துகளை நாவினால் சுத்தப்படுத்தவே ஆசைக்கொல்கின்றனர். ஏகாபதியத்தின் வேர்கள் என்னுள் இறங்கி என் உடலை கிழித்துவிட்டன. நீங்கள் அவர்களின் ஏவுதலில் அப்பணியை செவ்வனே செய்கின்றிர்கள், நான் மாண்டுக்கொண்டிருப்பதால் நீங்களும் நரகத்தை கானவிறுகின்றிகள் எனும் நிசம் டாலர் மயக்கத்தில் உங்களுக்கு புலப்படவில்லை. சிதைந்துபோன பழமையான அந்த மனலகாப்பகத்தின் துருபிடித்த கம்பி கதவுகாளால் அடைந்திருந்த நாற்றமேறிய அறையினுள்ளிருந்து அந்த பெருநகர் என்னிடம் அதன் கதையை சொன்னது

பேருந்தை விட்டு இறங்கியதுமே வியப்பு,கனவு, நம்பிக்கை எல்லாம் சேர்ந்து முனியப்பனின் கண்கள் விரிந்துக்கிடந்தன. வானுயரே வளர்ந்து காட்சித்தந்த கான்கிரிட் கட்டிடங்கள், அவன் இது வரை கண்டிராத கண்ணாடியால் முழுமையாய் மூடியிருந்த பேருந்துகள், அவன் கிராமத்தின் பொட்டல்காட்டினைப் போல பறந்து விரிந்துக் கிடந்த பேருந்து நிலையம், நிற்க நேரமே இல்லாதவர்களாய் ஓடிக்கொண்டிருந்த புண்ணைக மறந்துப்போன மனிதர்கள்….. இருளப்பட்டி எனும் பொட்டல்காடுகள் நிரம்பிய கிராமத்தில் பிறந்து வளர்ந்தவனுக்கு இப்படி ஒரு பெரும் ஊரில் நடக்கும் எல்லாமே வியப்பும் ஆச்சரியமாகவுமே கிடந்தது.எப்படியோ இந்த பெருநகர் தன்னை வாழவைக்கும் எனும் நம்பிக்கையில் தன் எதிரே கண்ட ஆச்சர்யங்களையும், அதிர்ச்சிகளையும் கடந்துசென்றான் .

முனியப்பனின் மனதிற்குள் இருளப்பட்டியின் காட்சிகள் விரியத்தொடங்கின. வானம் பார்த்த பொட்டல்காடுகள், கானியம்மன் கோவில், கோவில் குட்டை, தேர் திருவிழா, தேர்கடை, தாவணி பெண்கள், ரவிப்ரியா திரையரங்கம், பட்டியாடுகள், பாம்பு பிடித்தல், போடுரான் மலை, வாணியாறு இன்னும் பல அவன் கண்முன்னே புகைப்படங்களாய் வந்துச்சென்றன. எல்லாவற்றையும் விட்டுவிட்டு இந்த நகருக்கு வந்துவிட்டான், அவன் கனவுகள் இந்த நகரின் வீதிகளில் சிதரிக்கிடப்பதாய் நம்பினான். தன்னை போலவே இந்த நகரில் பலலட்சம் பேர் கிடக்கின்றனர் என்பதையும், அவர்களுக்கு இந்த நகர் ஏதும் செய்யவில்லை என்பதயும், வரும் காலங்களில் தானும் இந்த நகருடன் அதன் வாழ்வியலுடன் கலந்துவிடுவோம் என்பதையும் அவன் அப்போது அறிந்திருக்கவில்லை. ரவிப்ரியா திரையரங்கம் அவனுள் சினிமா ஆசையை தூவியது, அதன் பயனாய் இன்று இந்த பெருநகரின் வீதிகளில், சூப்பர் ஸ்டார் கூட என்னை போலதான், நானும் ஜெயிப்பேன் என்று தன் நண்பர்களிடம் பேசிய வசனம் நினைவில் தட்டியது. மீண்டும் இருளப்பட்டிக்கு ஒரு சினிமாகாரனாய் போகவேண்டும் என்ற முடிவுடன் கோடம்பாக்கத்துக்கு வழிகேட்டபடியே நடக்கலானான்.

முனியப்பனின் கால்கள் அறிந்திருக்கவில்லை தன்னை போலவே பல நூறு கால்கள் கோடம்பாக்க ஸ்டுடியோக்களில் காத்துக்கிடகின்றன என்பதை, எப்படியோ வழிகண்டுபிடித்து கோடம்பாக்கம் வந்தவனுக்கு ஏவிஎம் உருண்டையினை காண ஆசைவந்தது, கோடம்பாக்கத்தின் வீதிகளில் ஏவிஎம் உருண்டையினை தேடலானான், நீண்ட நேரம் தேடியும் கண்டுபிடிக்காமல் சோர்ந்தவன் ஒரு தேனீர் விடுதியில் அமர்ந்தான், டீ மாஸ்டரிடம் விசாரிதவனுக்கு பதில் இப்படி வந்தது 'என்ன சினிமாவா, ஊருக்கு புதுசா, நானும் மூனு வருஷம் முன்னாடி சினிமா எடுக்கத்தான் இந்த கேடுகெட்ட ஊருக்கு வந்தேன்'. அவர் மீது ஏளனப்பார்வை வீசியபடியே மீண்டும் ஏவிஎம் உருண்டையினை தேட வீதிகளில் இறங்கினான், மாலைநேர போக்குவரத்து நெரிசலில் லிபர்ட்டி பாலம் திணறியது.

சிதைந்துபோன பழமையான அந்த மனலகாப்பகத்தின் துருபிடித்த கம்பி கதவுகாளால் அடைந்திருந்த நாற்றமேறிய பெருநகர் கிடந்த அறையின் பக்கத்துக்கு அறையிலிருந்து யாரோ இப்படி ஒரு கதையை உரக்க சொல்லிகொண்டிருப்பதாய் பெருநகர் வாசம் புரியும் அறையும் கம்பி கதவுகள் என் காதினுள் சொன்னது

காணாமல் போன முனியப்பனை இருளப்பட்டி மறந்துப்போனது…..

ஓடிப்போனவள்

2011-04-09T08:02:00.001+05:30

நான் செல்வி நீங்கள் படிக்கவிறுக்கும் இந்த கதையை உங்களுக்கு கூறுபவள், இந்த கதையின் மையபாத்திரம். இந்த கதையில் வரும் பலருக்கு நான் தவறானவள், குற்றம் புரிந்தவள். நான் செய்த குற்றம் காதலித்தது. காதலித்தவனையே என் விருபத்துக்கு ஏற்ப மனம் செய்தது. நான் தவறு செய்ததாய் குற்றம் சுமத்துபவர்கள்.. என் தாய், மாமன், தாத்தா, இன்னும் பல உறவினர்கள்...என் கதையினை சொல்ல சில தலைமுறைகள் பின்னோக்கி செல்ல வேண்டும்...ஒரு நாடோடி திருடனின் வாழ்க்கையிலிருந்து என் கதை ஆரம்பிக்கிறது

புக்கான் எங்கிருந்தோ நாடோடியாக பள்ளியூர் வருகிறான். செய்ய தொழிலில்லை, குடும்பம் குட்டி எதுவுமில்லை. கட்டிய கோவணமும் கிழிந்த துண்டுமே அவனது உடமை. பசிக்கு திங்க ஒரு வயலிலிருந்து சோளம் பிடுங்குகிறான் அதை பார்த்த தோட்டக்காரன் திருடன் என்று அலறுகிறான் விரைந்து ஓடிமறைகிறான்,புக்கான் ஆடு மாடுகளை திருட ஆரம்பிக்கிறான்.புக்கான் எனும் பெரிய கொள்ளைக்காரனை கண்டு பள்ளியூர் அச்சம்கொல்கிறது. புக்கான் ஒரு வெள்ளாள பெண்ணுடன் உடன்போக்கு செல்கிறான். குழந்தைகள் பிறக்கிறது. புக்கான் மரணிக்கின்றான். அவனின் குடும்ப மரம் விரிகிறது. அந்த மரத்தில் ஒரு கிளையாய் குப்பனின் குடும்பம். குப்பன் பெரிய அறிவாளி, பெரியார் கொள்கைக்காரன், குடிகாரன், பல மொழிகள் வல்லுனன், பட்டாளக்காரன், ரோடு மேஸ்திரி, மளிகை கடைக்காரன் இப்படி பல அவதாரங்கள். குப்பனுக்கு நான்கு பெண்கள் ஒரு ஆண். எல்லோரும் அவரவர் விருப்பப்படி வாழ்வை அமைத்துக்கொண்டார்கள். குப்பனின் பெரிய மகள் கணவனை விட்டுவிட்டு வாழாமல் பிறந்தவீடு வந்தாள், அவள் கணவன் வேறு ஒருவளுடன் வாழுகிறான். அடுத்த மகளுக்கும் குப்பனின் குடும்பத்துக்கும் எந்த தொடர்புமே இல்லை, அவளுடைய மகன் வீட்டைவிட்டு ஓடிப்போய்விட்டான் எங்கோ வடநாட்டில் லாரி டிரைவராய் வேலை செய்வதாய் கேள்வி. இளைய மகளின் கணவனோ வேறு ஒருவளுடன் உடன்போக்கு சென்றுவிட்டான். குப்பனின் மனைவிக்கு பைத்தியம் பிடித்துவிட்டது. பள்ளியூர் அவர்களை நாடோடிகள் என்றது. வெள்ளலா இனத்திலேயே இப்படி ஒருக் குடும்பம் இருக்காது என்று பேசினர். மகனுக்கு தவிட்டுக்கவண்டன் மகளை மனம் செய்துவைத்தான் குப்பன். அவர்கள் இருவருக்குள்ளும் காதல் வாழ்க்கை பெரிதாய் அமையவில்லை காமத்துக்காய் இரண்டு குழந்தைகளின் பெற்றோர் ஆனார்கள். முதலாமானவள் நான் செல்வி அடுத்து என் தங்கை பொற்கொடி. குப்பன் மகனான் என் தந்தை ஒருக்கட்டதில் மனைவி பிள்ளைகளை தணித்துவிட்டு பரதேசம் சென்றான். பிள்ளைகளை தன் சகோதரர்கள் உதவியுடன் படிக்கவைத்தாள் குப்பன் மருமகள். இந்த சூழ்நிலையில் செல்வி தன் காதல் பற்றி குப்பன் மருமகளிடம் சொல்கிறாள். வானத்துக்கு பூமிக்கும் குதித்தவளாய் காதலை எதிர்கிறாள். செல்வி வீட்டை விட்டு வெளியேறுகிறாள்...

என் அம்மா என் குடும்பம் என் ஊர் மொத்தமும் சொல்வதைப் போல் நான் "ஓடிப்போய் விட்டேன்"....செல்வியான நான் ஏன் ஓடிப்போனேன்.?

கோவிந்தன் பட்டாளத்துக்காரன் என்னுடன் பள்ளிக்கூடத்தில் உடன் படித்தவன். பள்ளி நாட்கள் முதலே என்னை காதலிப்பதாய் கூறினான். என் குடும்பம் தாய் என்று பல காரணங்களால் அவன் காதலை தவிர்த்தேன் எண்ணத்தான் மறைத்தாலும் என் மீதான அவனின் காதல் என்னை கொன்று வதைத்தது. கல்லூரி படிப்பு முடிந்து சென்னை வந்து வேலை தேடி அலைந்த நாட்களில் அவன் காதலும் என்னுடன் கூடவே வந்தது. கோவிந்தனை காதலிப்பதாய் ஒத்துக்கொண்டேன். காதல் சுகமாய் சென்றது, என் தாயும் என் மாமன்களும் என் காதலை ஏற்றுக்கொள்ள மாட்டார்கள் என்று தெரியும். என் தங்கை பொற்கொடி மாட்டுமே அவர்கள் ஏற்றுக்கொள்வர் என்று நம்பினாள், என் காதலுக்கு முழுமையாய் ஆதரவு தந்தாள். பொற்கொடியோ வித்யாசமாய் பேசிதிரிந்தாள். எந்த கேள்வி கேட்டாலும் அவள் பதில்களில் மிகுதியானா வார்த்தைகள் மார்க்ஸ் என்றோ இல்லை பெரியார் என்றோ வரும். அவள் பேச்சுக்களும் செயல்களும் நடைமுறை வாழ்வுக்கு ஒத்துவராது என்று தெரிந்தாலும் அவள் என் காதலை ஆதரிப்பதால் அவள் பேச்சுக்கள் குறித்து ஏதும் சொல்வதில்லை...........

நானும் அம்மாவிடம் சொல்லிவிடலாம் என்று பலமுறை முயன்றும் பயத்தால் தோல்விகண்டேன். இதற்கு இடையே எங்கள் காதல் குறித்து கோவிந்தன் குடும்பத்துக்கு தெரியவந்தது. அவன் அம்மா என்னை மருமகள் என்று கொண்டாடினாள்.அவன் குடும்பத்திலிருக்கும் அனைவரும் எங்கள் காதலை ஏற்றுக்கொண்டார்கள். என்னால் என் தாயிடம் என் விருப்பத்தை சொல்லமுடியவில்லை, அச்சம் என் வென்றுக்கொண்டே இருந்தது. ஒரு கட்டத்தில் என் மனஉளைச்சல் அதிகமாய் போய் தற்கொலை செய்ய முடிவு செய்தேன். அன்று மாலை வேலை முடிந்து அலுவலகம் வரும் வழியில் தூக்க மாத்திரைகளை வாங்கிவந்தேன். எல்லோரும் உறங்கியப்பின் மாத்திரைகளை விழுங்கிவிடுவதாய் திட்டம். முடிந்த அளவு அழுதேன் . வழமை போல் கோவிந்தன் அழைத்திருந்தான் அவனிடம் சரியாய் பேசவில்லை உடல்நிலை சரியில்லை உறங்கப்போவதாய் போய் சொல்லி அவனின் அழைப்பை துண்டித்தேன்.

ஊர் அடங்கிபோய் இருள் போற்றி உறங்கிபோயிருந்தது. அங்கங்கே நாய்களின் குறைப்பு சப்தம் கேட்டது. எனக்கோ என்ன செய்வது என்றே தெரியவில்லை. வீட்டுக்கு வெளியே வந்து நின்றேன்.பொற்கொடி ஏதோ புத்தகம் படித்துக்கொண்டிருந்தாள். என்னைக் கண்டதும் உறங்கவில்லையா என்று வினவினாள் உறக்கம்வரவில்லை என்று பதில்தந்தேன். என் முழுமையாய் சோகம் அப்பியிருந்த முகத்தை கண்டவள்.

"என்ன ஆச்சு ஏன் ஒரு மாதிரியாய் இருக்கிற ? என்றாள்

"இல்லையே நல்லாத்தான் இருக்கிறேன்"என்றேன்

பதிலேதும் பேசாதவளாய் மீண்டும் படிக்க ஆரம்பித்தாள். சில மணித்துளிகள் அங்கு ஒரு மௌனவெளி பரவியது, சுற்றியிருந்த தென்னை மறந்களினுடே பயணித்த காற்றின் ஓசை அமைதியை கிழித்து ஒரு வித அச்சம் கலந்த சூழ்நிலையை உருவாக்கியது. தாங்க முடியாதவளாய் கதறிஅழ ஆரம்பித்தேன். பொற்கொடி என்னை ஓடி வந்து அனைத்துக்கொண்டவளாய், என்னை தேற்றினாள். நீண்ட நேரம் இருவரும் பேசிக்கொண்டிருந்தோம். நான் தற்கொலை செய்துக்கொள்ள தயாரானதை அவளிடம் சொன்னேன் என்ன மிகவும் கடிந்துக்கொண்டவள், மீண்டும் இதுப்போல் முட்டாள் முடிவுகளை எடுக்கவேண்டாம் என்றாள்.

சில நாட்கள் கழித்து அம்மாவிடம் என் காதலை சொன்னேன். வானத்துக்கும் பூமிக்கும் குதித்தவள் ,தான் வீட்டை விடு செல்வதாய் மிரட்டினாள். நான் அவளின் காலில் விழுந்து மன்றாடினேன். அன்று சண்டை ஓய்ந்து உறங்க சென்றோம். தினம் தினம் அம்மா என்னை திட்ட ஆரம்பித்தாள், கோவிந்தனை மறக்க சொல்லி துன்புறுத்தினாள். நான் மன ரீதியாய் மிகுந்த துன்புறுத்தல்களுக்கு ஆளானேன். அம்மா என் காதலி எதிர்க்க ஒரே காரணம் அவன் வேறு சாதி. வாழ்கையே இருண்டுபோனதாய் தோன்றியது. உலகில் இருந்த எல்லோருமே வெறுப்பதாய் உணர்ந்தேன். கோவிந்தனின் அழைப்பும், அறுதல் வார்த்தைகள் மட்டுமே என்னை இயங்கசெய்தன. அவ்வப்போது பொற்கொடியின் ஆறுதல்களும் என்னை அறுதல் செய்யும். பொற்கொடியோ எனக்கும் அம்மாவுக்கும் இடையே அகப்பட்டு அல்லாடினாள். இப்படியே வாழக்கை சென்றுக்கொண்டிருந்தது. ஒருநாள் முடிவு செய்தேன். கோவிந்தனுக்கு அழைத்து நான் வீட்டைவிட்டு வெளியேறிவிட்டதாய் சொன்னேன். அவனிருந்த டெல்லிக்கு விமானம் பிடித்து சென்றேன். அடுத்த இரண்டு மணிநேரத்தில் கோவிந்தனை சந்தித்தேன். அவனின் புன்னகை பல நாட்களுக்கு பிறகு எனக்கு என் உயிரை மீட்டுத்தந்தது, என் மீட்பவராய் காட்சிதந்தான். யாரிடம் சொல்லமால் பதிவு திருமணம் செய்துக்கொண்டோம். பிறகு ஒரு குறுஞ்செய்தி மட்டும் மன்னிப்பு கேட்டு பொற்கொடிக்கு அனுப்பிவிட்டு தொலைபேசியை அணைத்துவிட்டேன்.

அடுத்தநாள் என் தாய், மாமன், அத்தை என்று எல்லோரும் கோவிந்தன் எண்ணுக்கு அழைத்தனர். திரும்பி வந்துவிடுமாறு மாமா அழைத்தார். தானே திருமணம் செய்து வைப்பதாய் சொன்னார். மாமனின் பாசம் கண்டு மெய்சிலிர்த்தேன். உடனே புறப்பட்டு வீடு திரும்பினேன். பொற்கொடி என்னிடம் அப்போது சொன்னவை இன்றும் நினைவில் இருக்கிறது " மாமா, அம்மவலாம் நம்பாத, கடசியா காதல் படம் மாதிரி ஏமாதிடுவானுங்க"என்றாள். அவள் சொன்னது அப்படியே நடந்தது, கோவிந்தன் கும்பத்தார் முறைப்படி பேச வந்த போது எல்லோரும் சேர்ந்து அவர்களை அசிங்கப்படுத்தி வீட்டை விட்டு வெளியேற்றினர். பொறுக்கமுடியாமல் நான் அவர்களுடனே செல்வது என்று முடிவுசெய்தேன். நான் கிளம்ப தயாரானபோது அம்மா என்னை அடிக்க வந்தாள். கோவிந்தன் என்னை காப்பாற்றி அவள் என் மனைவி யாரும் அடிக்கும் அதிகாரம் இல்லை என்றான். எல்லோரும் அதிர்ச்சியில் நிற்க நான் அவர்களுடன் வீட்டை விட்டு வெளியேறினேன்....

இது நடந்து முடிந்து ஒரு வருடம் ஆகிவிட்டது யாரும் என்னுடன் பேசுவதில்லை பொற்கொடி மட்டும் தினமும் பேசுவாள். நான் இப்போது இந்த கதையை அம்ரிஸ்தரிலிருந்து சொல்லிக்கொண்டிருக்கிறேன். அதிகாலை வேலை குளிர் என்னை கோவிந்தனின் கதகதபில் என்னை நெருங்க மறுக்கிறது. குதுவாரக்களில் பாடல் சப்தம் ஒலிக்கும் சப்தம் கேட்கிறது. சென் சொந்தங்களை விட்டு பல ஆயரம் மைல்கள் தள்ளியிருகிறேன். எல்லோரையும் பார்க்கவேண்டும் மீண்டும் என் ஊருக்கு போகவேண்டும். அம்மா உன் உணவு எனக்கு மீண்டும் வேண்டும், என்னைக் காட்டிலும் உன் சாதி உனக்கு முக்கியமா ? நான் வந்த பரம்பரையில் புக்கான் என்ன சாதியென்று உனக்கு தெரியுமா?

இரவு

2011-03-13T03:59:00.000+05:30

குடிக்க கையில் பணமில்லா நிலையில் நண்பனும் கைவிட சனிக்கிழமை இரவு ஏமாற்றத்துடன் கழியும் விரக்தியில் இருந்த பத்து ரூபாய்க்கு சிகரெட்டாவது வாங்கி குடிக்கும் முடிவுடன் அறையை விட்டு வெளியே வந்தான் கார்த்திக்.சூளைமேடு மெல்ல மெல்ல தன் போர்வையை போர்த்திக்கொண்டு உறங்க ஆரம்பித்திருந்தது. இதற்கு மேல் எங்கே கடையை தேடுவது எங்கே சிகரெட் வாங்குவது எனும் சிந்தையுடனே நடைபோட்டவனுக்கு புள்ளையார் கோவில் முற்றத்திலிருக்கும் தாத்தா கடை நினைவுக்கு வந்தது. வேகவேகமாய் தாத்தா கடையை நோக்கி சென்றான் அவன் எதிர்பார்த்தது போலவே தாத்தா கடையை திறந்து வைத்திருந்தார். அவர் எல்லா சனிக்கிழமைகளிலும் தன் கடையை திறந்தே வைத்திருப்பார். மற்ற தினங்கள் காட்டிலும் சனிக்கிழமை இரவு மட்டும் வியாபாரம் அமோகமாய் இருக்கும். சென்னையிலிருக்கும் அத்துணை இளைஞர்களும் சனிக்கிழமை இரவு குடிப்பார்களோ எனும் கேள்வி அவருக்குள் எழும்.சில சமயம் பெண்களும் போதையில் வந்து அவரிடம் சிகரெட் வாங்குவர் யார் வாங்கினால் என்ன தனக்கு வியாபாரம் நடந்தால் சரி என்று நினைப்பார் தாத்தா. அப்படி பெண்கள் வந்து வாங்கும் சமயங்களில் அருகில் சிகரெட் வாங்க நின்றுக்கொண்டிருக்கும் ஆண்கள் கலாசாரம் எப்படி கேட்டு போச்சு பார்த்திங்களா என்று வருத்தப்படுவார்.

தாத்தாவிடம் சிகரெட வாங்கி பற்றவைத்வன் அப்படியே நடக்க ஆரம்பித்தான். மனதிற்குள் பல சிந்தனைகள் தோன்றின. இருளும் அவனுடன் நடந்துக்கொண்டிருந்தது. ஆங்காங்கே இருளை துரத்த தெரு விளக்குகள் முயற்சித்து தோற்றுக்கொண்டிருந்தன. தன்னையறியாமலே நெல்சன் மாணிக்கம் சாலைக்கு வந்தவன் இரவு மனிதர்களால் அந்த சாலை நிரம்பி நிற்ப்பதை ஆச்சரியத்துடன் பார்த்தான். அங்கே வந்த ஒரு சைக்கில் டீகடைக்காரரிடம் மீதமிருந்த ஐந்து ரூபாய்க்கு ஒரு டீ வாங்கினான். அவனை போலவே சில இளைஞர்களும் அவரிடம் டீ சிகரெட் என்று சிலவற்றை வாங்கினர். அந்த இளைஞர்கள் நிரம்ப குடிதவர்களாய் இருந்தனர். தள்ளாட்டம் கண்டப்படி அவர்களின் பைக் கார்த்திக்கை கடந்து சென்றது. அப்படியே சாலையோரம் அமர்ந்து அந்த டீகாரரிடம் பேச ஆரம்பித்தான். இருவரும் தங்கள் வரலாறுகளை பரிமாறிக்கொண்டனர். இருவருக்கும் அவர்கள் வரலாற்றில் ஒரு ஒற்றுமை இருந்தது, இருவருமே பிழைக்க, வாழ வழிதேடி இந்த பெருநகருக்கு பலகனவுகளுடன் வந்தவராய் இருந்தனர். இந்த பெருநகரின் மிகுதியான மனிதர்கள் அப்படியான கனவுகளுடனே உலவிக் கொண்டிருக்கிண்டனர். பேச்சுக்கு இடையே அந்த டீகடைகாரர் தன் வியாபாரத்தையும் கவனித்தார். இவர்கள் செயல் அனைத்தையும் இருள் உள்வாங்கியவாறு பார்த்துக்கொண்டிருந்தது. அவரிடம் விடைப்பெற்றவன் மேலும் சிலதூரம் நடந்தான். இரண்டு மூன்று குல்பி ஐஸ்காரர்கள் குல்பி விற்றுக்கொண்டிருந்தனர். அவர்களை கடந்துவந்தவன் துரத்தில் நன்கு அலங்கரித்த பெண்கள் பலர் நிற்பதைக் கண்டவன் ஆர்வத்துடன் அவர்களை நோக்கி நடந்தான் அருகில் சென்றதுமே அவர்கள் பெண்கள் அல்ல திருநங்கைகள் என்று உணரமுடிந்தது. சிறிது நேரம் அங்கேயே நின்றவன் அவர்கள் செயல்களை கவனிக்க ஆரம்பித்தான். மிகுதியான ஆண்கள் அவர்களை மொய்த்தவராய் இருந்தனர். காரில் வருவோர், ஆட்டோகாரர்கள், பைக்கில் வருவோர் என்று பலர் அவர்களை அனுகியவாறு இருந்தனர். ஆயிரம் ரூபாய்க்கு விலை பேசி ஒரு கார்காரன் ஒரு திருநங்கையை அழைத்துச்சென்றான். வேறு ஒரு திருநங்கையோ ஒரு சந்தில் மது குடிதுக்கொண்டிருப்பதை கண்டவனுக்கு அவரிடம் சென்று மது கேட்கவேண்டும் எனும் ஆசை வந்தது, அவனி கண்ட அந்த மனிதரும் மது வேண்டுமா என்று கையிலிருந்த பிளாஸ்டிக் தம்ளாரை நீட்டியவாறு கேடற்றார் ஏனோ வேண்டாம் என்றான். அங்கு நபாவைகளை சிறிது நேரம் கவனித்தவனுக்கு காமம் எத்துனை பெரிய தவை அதை இந்த சமுகம் இப்படி இருட்டில் மறைத்துள்ளதே என்று தோன்றியது, இந்த காமதுக்காய் மனிதன் எப்படி அலைகிறான். அவனுக்கும் காமம் வேண்டுமென்று தோன்றியது, ஆனால் எங்கே போவது பணத்துக்கு. துரத்தில் போலீஸ் வேனின் சைரின் சப்தம் அவனுக்கு அச்சத்தை கொடுத்தது வேகவேகமாய் நடக்க ஆரம்பித்தவன் ஒரு மறைவான் இடத்துக்கு சென்று அங்கு நடப்பவைகளை கவனித்தான். ஒரு போலீஸ் கார் வந்து நின்றது , வண்டியை விட்டு ஒரு காவலர் இறங்கினார். அங்கிருந்த அரவானிகளிலே மூத்தவராய் தொன்றியவரிடம் எதோ பேசினார் அவரும் காவலரிடம் பணத்தை தர வண்டிகிளம்பியது. கார்த்திக்கும் அச்சம் தணிந்தவனாய் மறைவிடம் விட்டு வெளியே வந்தான். தான் கடந்துவரும் ஒவ்வொரு பெரிய கட்டிடத்தின் முன்னும் ஒரு காவலாளி அமர்ந்திருப்பதை கண்டான். இவர்கள் எல்லோரையும் கடந்து வந்தவன் இறுதியாய் அறையின் அருகே வந்தான் அங்கு சில இளைஞர்கள் மது போதையில் சண்டையிட்டுகொண்டிருப்பதைக்கண்டான் சிறிது நேரம் அவர்களை பார்த்துவிட்டு அறைக்குள் வந்தவனுக்கு சனிக்கிழமை மது அருந்தாத விரக்தி மீண்டும் குடிக்கொண்டது. இத்துணைக் காட்சிகளயும் இருள் மௌனமாய் பார்த்துக்கொண்டிருந்தது.

அவனுக்கு சில விடயங்களை இருள் சொல்லிகொண்டிருன்தது. ஆனால் இருளின் குரல் அவனுக்கோ எனக்கோ கேட்கவில்லை. மணி அதிகாலை மூன்றை கடந்திருந்தது.....

சங்கமி

2011-02-11T01:53:00.002+05:30

இந்த பிரதியில் வரும் சங்கமி கற்பனையல்ல உடல் பொருள் ஆவி என்று அனைத்தும் சேர்ந்த மனித உருவமாய் நான் அறிந்த ஒரு ஊரில் இருக்கிறாள். இந்த கதையை சொல்லும் நானே அவளை காதலித்தவனாய் இருக்கலாம் இல்லை படிக்கும் நீங்களும் காதலித்திருக்கலாம் இல்லை வேறு யாரேனும் காதலித்திருக்கலாம் இல்லை காதல் கற்பனையாகவும் இருக்கலாம் ஆனால் சங்கமி மட்டும் நிஜம்!!

சங்கமிக்கு பதினைந்து வயது இருக்கும். நான்/நீங்கள்/வேறுயாரோ படித்த அதே பள்ளியில் பத்தாம் வகுப்பு படித்தாள். இனி நான் மட்டுமே உங்களுக்கு விருப்பமெனில் என்னை துரத்திவிட்டு உங்களையோ இல்லை வேறு யாரேனும் ஒருவரையோ இணைத்துக்கொள்ளுங்கள். நானும் அவளும் ஒரே வகுப்பு. என் இருக்கைக்கு அருகிலே அவள் இருக்கையும். நான் இதுவரை பார்த்த பெண்களிலே முதல் அழகி அவள்தான். மஞ்சள் நிறம், பளிங்கு போன்ற முகம், புள்ளி வைத்தார் போல் ஒன்று இரண்டு பருக்கள், அளவான உயரம் அழகு என்னும் வார்த்தைக்கு என் அகராதியில் இன்று வரை முதல் விளக்கமாய் சங்கமியே இருக்கிறாள். ஒற்றை ரோசா சூடிய அவள் கூந்தலை கானா கோடி தவம் கிடப்பேன். சங்கமியை நான் காதலித்தேனா இல்லவே இல்லை என் பதினைந்து வயது ஹார்மோன்களின் விளையாட்டே இங்கே இருக்கின்ற வார்த்தைகள்.............................................................................

இருபது நாலு மணிநேரம் கழித்து மீண்டும் எழுத தொடங்குகிறேன் இந்த கதையினை. இந்த கால இடைவெளியில் நான் என்ன வேண்டுமென்றாலும் செய்திருக்கலாம் உறங்கியிருக்கலாம், காதலியுடன் ஊர் சுற்றியிருக்கலாம், மக்கள் போராட்டத்தில் கலந்துக்கொடிருக்கலாம் (இந்த கருமம்தான் தமிழ் நாட்டில் நடப்பதில்லையே), குடித்திருக்கலாம், காமம் கொண்டிருக்கலாம், நெஞ்சு வலிகாரனமாய் மருத்துவமனையில் சிகிச்சைபெற்றிருக்கலாம் நீங்கள் இதில் எந்த செயலை வேண்டுமென்றாலும் நான் செய்ததாய் கருதிக்கொள்ளலாம்.

சங்கமி மீதான காதலை வெறும் இயக்குநீர்களின் காதலாக கருதமுடியவில்லை, காரணம் நான் சங்கமியை கனவுகளில் புனர்ந்ததில்லை, சுயமைதுனம் கூட செய்ததில்லை. சங்கமியை நான் காதலித்தாய் கருதும் அந்த இடைப்பட்ட காலத்தில் என் கனவுகள் ஆங்கில ஆசிரியையாலும், பௌதிக ஆசிரியையாலும் நிரம்பி இரவுகள் ஈரமாகின. அப்படியென்றால் அவள்மீது ஏற்பட்ட ஈர்ப்பின் பெயர் என்ன? சரி அதற்கு காதல் என்று பெயர் வைத்தாலும் காமம் இல்லையே காமம் இல்லாமல் காதல் இருக்குமா? இந்த இழவு எடுத்த கேள்விகளுக்கு எல்லாம் பதில் சொல்ல எனக்கோ உங்களுக்கோ நேரமில்லை கிடைக்கின்ற நேரத்தில் நான் எழுதிசெல்வதை போல் கிடைக்கின்ற நேரத்தில் படித்துசெல்லும் வாள்கையை வாழுகின்றோம். இன்னும் பத்து நிமிடம் சேர்ந்து படிக்கவோ எழுதவோ நேரமில்லா அடிமை வாழ்வின் சொந்தக்காரர்கள் நான். அதனால் நேரே சங்கமியின் கதைக்கு வருவோம்.

சங்கமிக்கு ஒருகாதல் கடிதம் எழுதப்பட்டது.

என் உயிர் சங்கமிக்கு,

அன்பே உன் காதலுக்காய் ஏங்கி தவிக்கிறேன் உன் கடைக்கண் பார்வை கிட்ட ஆசைப்படுகிறேன். I love you சங்கமி!!

உனக்காக என் உயிரையும் தருவேன், என் தேவதை நீ.....அழகு எனும் வார்த்தையின் அர்த்தம் நீ என் செல்லம்...என் குழந்தை நீ.......உன் புன்னகையின் அழகுக்கு இந்த உலகத்தையே அடகுவைப்பேன் கண்ணே...ரோஜாவின் அழகு ராணியே...மீன் கண்கள் கொண்டவளே.....நீ இல்லையே செத்துவிடுவேன் சீக்கிரம் பதில்சொல்....

இப்படிக்கு,

உன் காதலன்.

இந்த கடிதத்தை எழுதியவனை சங்கமி காதலிக்கவில்லை, அவனும் அதற்காய் மரணிக்கவில்லை. அவனுக்கு சங்கமிக்கு அடுத்து சகானா, ஜென்னி, சௌந்தர்யா என்று பலகாதலிகள். சங்கமியை போலவே யாரும் அவனை காதலிக்கவில்லை. அவன் தன் காதலிகளுள் ஒருத்திக்கு மீண்டும் காதல் கடிதம் எழுதினான்...

உனக்காய் வரையப்படுகின்ற முதல் கடிதம். என் முதல் காதல் கடிதமும் கூட. மிகுதியான தருணங்களில் இதுவே இறுதியாய் அமைந்துப்போக விருப்பம். எத்தனையோ காதல்களை கடந்து வந்திருந்தாலும் எழுத ஆசைப்பட்ட முதல் கடிதம். நீ எதிர்ப்பார்க்கா கடிதமும் கூட. படித்தால் அதிசயத்துப்போவாய் எனும் நம்பிக்கை என்னுள். நம்பிக்கை தானே, பொய்த்துப்போகலாம் தவறில்லை.வாழ்க்கையால் அடிமையாக்கப்பட்டு பெயர்களாலும், உறவுநிலைகளாலும் சிதைந்துப் போன ஒருவனின் காதலியாய் கிடைக்கப் பெற்ற உனக்கு என்னால் எம்மாதிரியான கடிதம் எழுத முடியும்.இழந்துப்போன காதலிக்காய் இன்றும் ஆண்டிஸ் மலைத்தொடர்களில் சுற்றித் திரியும் நெருடாவின் சோக வரிகளோ, ஜென்னிக்கோ ஹெலன் டெமூத் அம்மையாருக்கோ பேராசான் மார்க்ஸ் எழுதிய கடிதங்களோ, இல்லை நீ செல்லம்மாவோ நான் பாரதியோயன்று, உனக்காய் உலகின் தலைசிறந்த காதல் வரிகளை எழுத. பால் விலை இரண்டு ரூபாய் ஏறிப்போனதைப் பற்றியோ, சொகுசு பேருந்து எனும் பெயரில் பல மடங்குஏறிப் போன சென்னை பேருந்துகளின் கட்டணம் குறித்தோ, இன்னும் நிரந்திர வேலை கிட்டா என் அடிமை வாழ்வைப் பற்றியோ, இந்த வருடமேனும் சம்பளம் உயருமா எனும் விடைத்தெரியா ஏக்கத்தைப் பற்றியோ எழுத முடியும் என்னால்...............இப்படியாக சென்றது அந்த கடிதம்

அவன் சமிபமாய் காதலிக்கும் ஒருவளுக்கு எழுதிய காதல் கடிதம்.

உனக்கும் எனக்குமான இந்த உறவுக்கு என்ன பெயர் வேண்டுமென்றாலும் சூட்டலாம். பெயர்தானே தவறில்லை நீ எனக்கு தாய், நான் உனக்கு தந்தை காதலன் காதலி இப்படி என்ன பெயர் வேண்டுமென்றாலும் வைக்கலாம். தோழியே உறவுநிலைகள் கட்டமைக்கப்பட்டவை. இவை அனைத்தும் மறுகட்டமைப்பு செய்யவேண்டும் இதையே தெரிதா deconstruction என்கிறார். இதோ இந்த பிரதி நீ படிக்கும் போது உனக்கு வேறுவகையாய் தோன்றலாம் இந்த எழுத்தின் ஆசிரியனான நான் இறந்துவிடுகிறேன். Death of author எனும் ரோலன் பெர்த்தின் கூற்று உண்மையே......இப்படி அவளுக்கு புரியாதவற்றை கடிதமாய் எழுதினான்.

சங்கமிக்கு நான் காதல் கடிதத்தை எழுதியதே இல்லை, அவளை நான் காதலித்து அவளுக்கு தெரியுமா என்றுக்கூட தெரியாது எனக்கு. ஏன் நானே காதலித்தேனா எனும் பெரும் சந்தேகம் வருகிறது எனக்கு. சங்கமி என்னை காதலித்திருக்கலாம் இல்லை காதலிக்கவாய்பில்லை என்றுத்தான் தோன்றுக்கிறது. எனக்கு இருக்கும் மூக்கினை நோண்டும் பழக்கம் அவளுக்கு பிடிக்காது அவள் என்னை காதலிக்க வாய்ப்பில்லை.

குறி ஒரு மிகப்பெரிய பாம்பினை போல் வளர்ந்துக்கொண்டே செல்கிறது. யாரேனும் பெண்கள் அந்த குறி மீது ஆசைகொண்டால் அதுவாகவே அவர்களுடன் உறவுப்புரிகிறது. அந்த ஆசிரியை, வீட்டுவேலை செய்யும் பெண், அவன் தாய், அந்த நடிகை, எழுத்தாளர் ஒரு காச நோயாளி இப்படி பல பெண்கள் மோகிக்கின்றனர். அனைவருடனும் புணர்கிறது குறி. அந்த பெண் அவனை பார்க்கிறாள் அவனின் நீண்ட குறியினை கடிக்கிறாள் அவன் வலியால் கதறுகிறான். விழிப்புவந்துவிடுகிறது.

இந்த கதை ஒரு இல்லாத தேசத்தில், இல்லாத சிறுசஞ்சிகை ஆசிரியாரால் வெளியிட மறுக்கப்பட்டு பதில்கடிதம் அனுபப்படுகிறது. அந்த கடிதம் என்னவாகவும் இருக்கலாம்

ஒரு ஊரின் கதை

2011-01-06T17:01:00.004+05:30

"என்னடி பத்தினியாட்டம் பேசுற தேவடியா ! காலி பண்ணுனா ரொம்ப பேசுற நாளைக்கு காத்தால கட இருக்கக் கூடாது"
          இருள்கவிழ்ந்துப்போன அந்த இரவில் கூட்டத்தை கிழித்துக்கொண்டு வார்த்தைகள் வந்தன. பஞ்சாயத்து தலைவர்களாய் அமர்ந்திருந்தவர்களின் முகங்களும், கோவில் மணலில் அமர்ந்திருந்த சனங்களின் மனங்களும் கோபத்தால் நிரம்பிகிடந்தன.எல்லோரும் ஒரு சேர அந்த அக்காவை பார்த்தவரே அமர்ந்திருந்தனர். அந்த வார்த்தைகளை விடுத்தவன் அதிகமாய் குடிதவனாய் காணப்பட்டன, அவன் கண்கள் போதையில் சிவந்திருந்தன.
   "காலிப்பண்ணமுடியாது, இங்க வாய தொறக்க எந்த கவண்டனுக்கும் தவுதி கிடையாது. என் கூட படுக்கும் போது தெரியலையா இது பொறம்போக்கு எடம்னு" , என்று பதில் சொன்னாள் அந்த அக்கா.
"தாயோளி மவளே நாளைக்கு கடைய காலி பண்ற இல்ல கடையோட சேதி எருச்சிப்புடுவோம் !" என்று அவளை அடிக்க கையோங்கியவாறு சொன்னான் வெள்ளை வேட்டியும் சட்டையும் உடுத்தி தோள்களில் பச்சை நிற துண்டு போட்டிருந்த மற்றொருவன்.
"முடிஞ்சத பார்த்துக்குங்க, என்னால காலி பண்ண முடியாது" என்று பதில் சொன்னவளாய் நடக்க ஆரம்பித்தாள் அந்த அக்கா. பின்னாலே அவள் கணவனும் மகனும் நடக்க ஆரம்பித்தனர். இப்படி தான் நான் எழுத நினைத்த என் கிராமத்தின் கதை ஆரம்பிகிறது.வேறு பலவிதங்களில் ஆரம்பித்தும், இந்த ஆரம்பமே நான் இழந்து நிற்கும் என் கிராமத்தை பேச சரியானதாய் இருக்கிறது
           அந்த கிராமத்தில் தான் நான் பிறந்தேன். என் அப்பன், பாட்டன், பூட்டன் என்று பத்து தலைமுறைகள் அந்த கிராமத்தில் தான் பிறந்தார்கள். இந்த வரிசையில் என் பரம்பரையின் ஆதிதேடி சென்றால் புக்கான் எனும் திருடனிடம் சென்று நிற்கிறது, அதற்கு மேலான வரலாறு தெரியவில்லை. புக்கான் ஆடு மாடுகளை திருடுபவனாய் இருந்தான் என்று தாத்தன் சொல்லி கேட்டிருக்கிறேன். சில சமயங்களில் எங்காவது சிறு பொருட்களை திருடும் போது புக்கான் நினைவுக்கு வருவார். திருடனின் பிள்ளைகளில் ஒருவனான நான் என் கிராமத்தின் கதையை மேலே சொன்ன அறிமுகத்துடன் ஆரம்பிக்கிறேன்.
                    அந்த தேனீர் விடுதி என் கிராமத்தின் பேருந்து நிறுத்தத்துக்கு அருகிலே இருந்தது, அக்கடையை வைத்திருக்கும் அக்காவை எனக்கு சிறுபருவம் முதலாகவே தெரியும். எப்போதும் முகம் நிறைய மஞ்சள் பூசி, மலர் சூடி, புன்னகை புரிந்தவளாய் காட்சிதருவாள் . அவள் முகம் சோர்ந்து நான் பார்த்ததே இல்லை. அவள் எப்படியோ அப்படியே அந்த தேனீர் கடையும் இருக்கும். நன்கு சாணமிட்டு, அழகான கோலத்துடன் எப்போதுமே காட்சி தரும். ஒரு சில தினங்கள் வடை, பஜ்ஜி என்று பலகாரங்கள் வாங்குவதோடு அவள் உறவு முடிந்துவிடும் என்றாலும் என் தத்தா வீட்டுக்கு அவள் கடையை கடந்தே செல்லவேண்டும் என்பதால் தினமும் அவளை பார்ப்பேன், ஒரு சில நாட்கள் உடல்நிலை குறையினாலோ, உறவினர் வீடுகளுக்கு சென்றதாலோ அவள் கடையினை நான் கடக்கவில்லை எனில் மீண்டும் அவளிடம் பலகாரம் வாங்க செல்லும்போது பாசத்துடன் கன்னத்தை தடவி நலம் விசாரிப்பாள். அவள் என் கன்னத்தை தடவும் சமயங்களில் என் விடலை என்னுள் சில தூண்டல்களை உண்டுசெய்யும். இவ்வுளவு நாட்கள் அவளை தெரியும் எனினும் அவள் பெயர் தெரியாது. எனக்கு தெரிந்து அவள் பெயர் பள்ளிச்சி.இப்படியாகவே ஊரில் இருக்கும் எல்லோரும் அவளை அழைப்பார்கள், அவள் தேனீர் விடுதியின் பெயரும் அதுவே - பள்ளிச்சி கடை.
   மாதேஸ் - என்னை போன்ற இளவட்டங்களுக்கு ஆஸ்தான அழகியல் நிபுணன். ஊரின் சவரதொழிலாளி, எம்மக்களின் வழக்கில் அமட்டன். சிறுவயதில் மாதேசின் அப்பனான முனுசாமி எனக்கு முடிதிருத்தினார் இன்று மாதேஸ் செய்கிறான், முனுசாமியின் அப்பன் தனக்கு முடிவெட்டியதாய் என் தத்தா கூற கேட்டிருக்கிறேன். இளவட்டங்கள் எல்லோரும் அனக நேரங்கள் மாதேசின் கடையில் குடியிருப்பர். நான் முடிவெட்ட செல்லும்போது எல்லாம் அவர்களின் பேச்சுக்களை ஆர்வத்துடன் அமைதியாய் கேட்பேன். அவர்கள் அநேகமாய் எதோ ஒரு கதாநாயகியை பற்றியோ இல்லை ஊரில் இருக்கும் ஏதோ ஒரு பெண்ணை பற்றியோ பேசிக்கொண்டிருப்பர். பல சமயங்களில் அவர்கள் பேச்சு அந்த அக்காவை பற்றியதாகவே இருக்கும். அவர்களுக்கு ஏற்றாற்போல் மாதேசின் கூரைவேயப்பட்ட சவரக்கடையும் அவளின் தேனீர் கடைக்கு எதிரிலே இருந்தது. சில நேரங்களில் புதிய மனிதர்கள் யாரேனும் வந்து அவளை பற்றி விசாரிப்பார்கள். இதற்கு மாதேஸ் சொல்லும் பதில்கள் என்னை எப்போதுமே கிளர்ச்சியடைய செய்யும்.
"அவளா?, ஐம்பது ரூபா சார், அதுவே அதிகம்...ஊர்ல செய்யாதவன் எவனும் இல்ல, எல்லாம் தொங்கி போச்சு, புதுசா பாருங்க சார்".......
   பார்த்து ஒர வாங்கிட்டு போங்க நோய் வந்துட போகுது" என்று சொல்லி சிரிப்பான். இம்மாதிரியான பேச்சுக்களால் எனக்கு அவள் மீது ஒருவித மோகம் உண்டானது, அவளுடன் எப்படியாவது உறவுக்கொள்ள துடித்தேன், பல இரவுகள் அவளுடன் கனவுகளில் புணர்ந்தேன்.
   அந்த கிராமத்தில் எல்லாமே இருந்தது, பரங்கியர்களின் காலத்தில் மிகமுக்கிய ஊர் என்றும் அவர்கள் இந்த வழியில் சென்றால் இங்குத் தான் தங்குவார்கள் என்று தாத்தன் கூற பலசமயம் கேட்டிருகிறேன். வெள்ளையர்களே காவல் நிலையம், அஞ்சலகம் என்று எல்லா அரசாங்க துறைகளையும் கொண்டுவந்ததாய் சொல்லுவார்.பள்ளி, மருத்துவமனை இப்படி அடிப்படை தேவைகள் நிரம்பிய ஊரிலே நாங்கள் வாழ்ந்தோம்.
          ஊருக்கு புதிதாய் நூலகம் கட்ட அரசு பணம் ஒதுக்கியிருந்தது. நூலகம் எங்கே கட்டுவது எனும் பெரும் கேள்வி எழுந்தது, அதற்காய் உறிஞ அணைத்து சாதியரும் பஞ்சாயத்து கூடினார்கள். பேச்சு மட்டுமே வளர்ந்துக்கொண்டு சென்றது. பணமும் நிலமும் கொண்ட கவுண்டர்களோ நிலம் தர முன்வரவில்லை. நூலகம் வேண்டாமென்று அரசுக்கு பதில் எழுதலாம் என்று முடிவுசெய்தனர். என்னத்தான் எங்கள் ஊரின் ஊராட்சி தலைவர் சக்கிலியர் என்றாலும் முடிவு எடுக்கும் அதிகாரம் கவுண்டர்களிடமே இருந்தது. தலைவர் கவுண்டர்களின் கைபிள்ளையாகவே கிடந்தார். பேச்சுக்களின் இறுதியில், இடம் தர பறையர்கள் முன்வந்தனர்
" ஏன்டா, நாங்க என்ன தெனமும் பறத்தெருவுக்கு வந்து தினத்தந்தி படிக்கனுமா"
" இன்னும் என்ன பறையனும் கவுண்டனும் கல்யாணம் பண்ணி சம்மந்தியாவது ஒன்னுத் தான் கொற"
என்று பதில் தந்த கவுண்டர்கள், தாங்களே இடம் தருவதாகவும் அது ஊருக்கு பொதுவாய் இருக்கும் இடமென்றும் சொன்னார்கள், புதிர் வைத்து பேசிய அவர்கள் பேச்சு மற்ற சாதியினரை குழப்பமடையசெய்தது.கேள்விகளால் நிரம்பிய மக்களின் முகங்களுக்கு பதில் சொன்னான் நடுநாயகமாய் அமர்ந்திருந்த அந்த கவன்டன்.
" நம்ம பள்ளிச்சி கடை பொதுவுல தான் இருக்கு, அது ஊர் நெலம், அவள் காலி பண்ண சொல்லிடலாம், அண்ட வந்தவத்தானே ஓடிப் போவ சொன்ன தப்பில்ல" என்றான், இது கவுண்டர்கள் சிலருக்கே அதிர்ச்சியாய் இருந்தது. இதற்காய் நடந்த பஞ்சாயத்து தான் இந்த ஊர் கதையின் தொடக்கம். இந்த கிராமத்தின் கதையை இதற்கு மேல் எழுத மனம் விரும்பவில்லை, எண்ணங்கள் முழுவதுமாய் அந்த அக்கா நிறைந்துள்ளாள். இத்தோடு இந்த கதை முடிகிறது. அப்படியே வேறு யாரேனும் இந்த கதை மேலும் தொடர்ந்திருந்தால் இப்படி எழுதியிருப்பார்கள், இல்லை நானே இப்படியெல்லாம் எழுதியிருக்கலாம்

       1) அந்த அக்கா கடையை அங்கிருந்து எடுக்கவில்லை, நூலகம் கட்ட வேறு இடம் தேர்வு செய்துக்கொண்டனர். கவுண்டர்களின் காமத்துக்கு புதிய தீனி கிட்டாததால் அவள் அங்கேயே தங்கவைக்கப்பட்டாள், வழக்கம் போல் பல மனிதர்கள் அவள் வீட்டுக்கு வந்துப்போனார்கள், அவளும் வாழ்வுக்காக தினமும் உடலை படையல் வைத்தாள்.

       2) அந்த கடையும் அவளும் அங்கே இருகின்றனர் நூலகம் வேண்டாமென்று முடிவு செய்யப்பட்டது,கவுண்டர்களின் காமத்துக்கு புதிய தீனி கிட்டாததால் அவள் அங்கேயே தங்கவைக்கப்பட்டாள், வழக்கம் போல் பல மனிதர்கள் அவள் வீட்டுக்கு வந்துப்போனார்கள், அவளும் வாழ்வுக்காக தினமும் உடலை படையல் வைத்தாள்.

       3) அந்த கடை எரிக்கப்பட்டு அவள் ஊரை விட்டு துரத்தியடிக்கப்பட்டாள். புதிய கட்டிடத்துடன் திறப்புவிழாவுக்கு தயாரானது நூலகம். அந்த தொகுதி சட்டமன்ற உறுப்பினர் தொடங்கிவைத்து உரையாற்றினார்.

இப்படியாய் பல பத்திகளை பலர் எழுத முடியும். ஆனால் நான் எந்த பத்தியைய எழுதவும் முடிக்கவும் விருப்பமில்லை. நான் கூரிய அதே இடத்தில கதை அப்படியே முடிகிறது

சிவப்பு உருண்டை

2010-12-16T23:51:00.000+05:30

அந்த தேசத்தில் அவன் ஒருவன் மட்டுமே இருந்தான், சூரிய ஒளிக்கூட அந்த தேசத்துக்குள் வர விரும்பவில்லை அந்த அளவு அச்சமும் பயமும் கலந்த நாடாக இருந்தது.எல்லாமே சூனியமான அந்த தேசத்தில் அவன் ஒருவன் மட்டுமே எல்லாமாய் இருந்தான். அவனே மனிதன் அவனே மிருகங்கள், கடவுள், தாவரம், பறவைகள், பிணி, காதல், காமம், உணவு இப்படி எல்லாமே..அப்படியான அவனை பற்றி கதை எழுத நினைத்தான் அந்த எழுத்தாளன். அவனும் அவனைப் போன்றே தனியாளாய் வேறொரு தேசத்தில் வாழ்ந்தான். அவனும், அவனே மனிதன் அவனே மிருகங்கள், கடவுள், தாவரம், பறவைகள், பிணி, காதல், காமம், உணவு இப்படி எல்லாமே..அனால் கொஞ்ச நாட்களுக்கு முன்பு எழுத்தாளனின் தேசத்தில் எல்லோருமே இருந்தனர். அவனுக்கு அம்மா இருந்தாள், அப்பன் இருந்தான், மிருகங்கள், அறிவாளிகள், திருடர்கள், வேசிகள் எல்லோரும் இருந்தனர், அவனுக்கு மொழியும் இருந்தது அந்த மொழியில் தான் அந்த மற்றவனை பற்றி எழுத நினைத்தான் . எழுதும் முன் அவனுக்கு பல கேள்விகள் தோன்றியது. என்ன எழுதுவது ? எப்படி எழுதுவது ? எழுதும் அளவு அவனிடம் என்ன இருக்கிறது? அவன் படித்த எல்லா கதைகளுமே ஒரே ஒருவனால் நிரப்பபட்டதில்லை வேறு யாரவது ஒருவரேனும் அந்த கதையில் எப்படியாவது இருப்பார்கள். அதிமேதாவியான அந்த எழுத்தாளன் தனக்கு தெரிந்த எல்லா மேலைநாட்டு எழுத்தாளர்களையும், இலக்கியவாதிகளையும் நினைவுபடுத்தினான் எதுவுமே இல்லாத ஒரு கதை படித்ததாய் அவனுக்கு தோன்றவில்லை, ஒரு வேலை வேறுயாரேனும் எழுதியிருக்கலாம் இப்படியானா ஒருக்கதையினை என்று தோன்றியது அவனுக்கு. இன்னொரு கேள்வியும் அவனுக்கு தோன்றியது தான் வசிக்கும் தேசத்திலும் யாருமே இல்லையே யார் இதனை படிக்கபோகின்றனர், எதற்காய் எழுத வேன்றுமென்று தோன்றியது அவனுக்கு. எல்லோரும் வாழும்போது மட்டும் யார் இவன் எழுத்துக்களை படித்தார்கள் என்றும் தோன்றியது , அவன் எழுதிய எதுவும் எங்கேயும் அச்சேரியதில்லை அன்றெல்லாம் யார் படிப்பார்கள் என்று எழுதினோம் இன்று மட்டும் கவலைக்கொள்ள, வழக்கம்போல் எழுதுவோம் என்று முடிவு செய்தான். இவ்வாறான யோசனைகள் தோன்றிய அதே நேரத்தில் அவன் தன் சொந்த தேசத்தின், தன் சொந்த நினைவுகளில் பயணிக்க ஆரம்பித்தான்.

அந்த தேசம் பல ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன் இன்று இருப்பதை போல் வெறுமனே இருந்தது. பிறகு எப்படியோ உயிர் உண்டானது. தாவிரம், விலங்குகள், மனிதர்கள் தோன்றினர், கடவுள்கள் தோன்றினர், சாத்தான்கள் உருவாக்கப்பட்டனர், இப்படி வளர்ந்த அந்த தேசத்துக்கு ஒரு அதிசய மனிதன் வந்தான் மக்கள் எல்லோரையும் அழைத்து சிகப்பு நிறத்தில் உருண்டையாய் இருந்த எதோ ஒன்றை எல்லோருக்கும் பங்கிட்டு கொடுத்தான், தின்று முடித்த எல்லோர் வாயிலும் திரவம் ஒன்று வழிந்தது, எல்லோர் வயற்றிலும் ஊர்ந்தது. எல்லோருக்குமே அந்த சிவப்பானது வேண்டுமென்று தோன்றியது. அந்த அதிசய மனிதனை ஏங்கிப்பார்த்தனர். ஆங்காரமாய் கொக்களிதவன் உங்களுக்கு இது வேண்டுமென்றால் இதோ இந்த காகிதத்தை கொடுத்துவிட்டு பெற்றுக்கொள்ளுங்கள், இந்த காகிதம் வேண்டுமென்றால் நீங்கள் சிலவற்றை கற்க வேண்டும் என்றவன் அவனே எல்லோருக்கும் சொல்லியும் தந்தான் சொல்லித்தந்தவன் அவைகளுக்கு வஞ்சம், துரோகம், பொறாமை, வதை, கொடுரம் இப்படி பல பெயர்களை சூட்டினான். இதை எல்லாம் கற்ற சிலர் கொஞ்ச நாளில் அவன் கேட்ட காகிதத்தை உருவாக்கி அவனிடம் தந்து அந்த உருண்ட சிவந்த பொருளை பெற்றனர் அவன் அந்த பொருளுக்கு உணவு என்று பெயர் வைத்தான், அந்த பொளுளை பெற்ற அவர்களால் குறிப்பிட அளவு மட்டுமே உன்ன முடிந்தது, உண்டு முடித்த சில நேரத்தில் எல்லாம் ஒரு வகையான உருவம் கொண்ட மனிதனுக்கு குச்சி போன்ற எதோ ஒன்று பெரிதாவதை உணர்ந்தான், மார்பு பகுதி துக்கி காணப்பட்ட இன்னொரு மனிதனுக்கோ தன் கால்களுக்கு நடுவில் லேசாய் வலிப்பதை போலவும் திரவம் போன்ற ஒன்று வருவதை போலும் உணர்ந்தார்கள். அந்த இரண்டு வகை மனிதர்களும் தங்கள் துயருக்கு பல விடைகளை தேடினர் இறுதியாய் இரண்டு வகை மனிதர்களும் ஒருவரை ஒருவர் கட்டி அணைத்தனர் ஒரு மனிதனின் குச்சி இன்னொரு வகை மனிதனின் கால் இடுகுகளில் பயணித்தது, இறுதியாய் ஒரு திரவம் அந்த குச்சியை விட்டு வெளியே வந்தது, இருவரும் உடல் தளர்ந்து பிரிந்தனர் இதை கண்ட எல்லோரும் அதை செய்தனர். இப்படியாய் ஆரம்பித்த அந்த தேசத்து கதை எழுத்தாளனின் நினைவுகளில் அவன் சிறு வயதில் வந்து நின்றது.

அம்மாவின் வயிற்ரை விட்டு வெளியே வந்தது முதல் வெடி சப்தங்களுடனே வாழ பழகிக்கொண்டான் எழுத்தாளன். அவன் பிறப்பதற்கு ஏன் அவன் அப்பன் பிறப்பதற்கு முன்பிருந்தே அந்த தேசத்தில் அப்படியான வெடி சப்தங்கள் பழகிப் போன ஒன்று. அவன் பார்த்த பலர் அந்த தேசத்தில் இரும்பினால் செய்த ஏதோ ஒரு பொருளுடன் அலைந்தனர். அந்த தேசத்துக்கு பல ஆயிரம் வருடங்களுக்கு முன்பு வந்த அந்த மாய மணிதன் அந்த பொருள்களுக்கு ஆயுதம் என்று பெயர் சூட்டினானாம். எல்லோரும் பாதி ஆயுலிலே மாண்டனர் எழுத்தாளன் அம்மா அப்பா சொந்தங்கள் என்று எல்லோரும் அந்த இரும்புகளுக்கு மாண்டனர். உரிமைக்கான போர் என்று சொல்லி வளர்க்கப்பட்டான். இவன் சொந்தங்கள் உறவுகள் என்று சொல்லப்பட்ட மனிதர்கள் எல்லாம் பச்சை நிறத்தில் உடைகள் உடுத்தி தலையில் கவசம், கால்களுக்கு சப்பாத்துகளையும் அணிந்து சுற்றிய பல ஆயிரம் பேர்களுடன் போரிட்டனர். போரிட்டுக்கொண்டே இருந்தார்கள், அந்த பச்சை ஆடை மனிதர்கள் மிகவும் கொடுரமானவராய் இருந்தனர், காரணம் கேட்டால் அரசாங்கம் என்று பதில் வந்தது அவனுக்கு, சிறிது வளர்ந்தப்பின்னே அந்த பதிலுக்கான காரணம் புரிந்தது. அந்த பச்சை ஆடை மனிதர்கள் கண்ணில் பட்ட எல்லோரையும் கொன்றனர். அவன் அம்மா அவர்களால் வன்புணர்ச்சிக்கு ஆளாகி அவர்கள் கைகளில் இருந்த ஆயுதம் அவளின் கால் இடுக்குகளை கிழித்து இறந்துப்போனாள், அப்பனோ ஒரு மரத்தில் கட்டிபோடப்பட்டு நெற்றியில் அந்த இரும்பு ஆயுதம் வைத்து அழுத்தியபோது குருதி வெளியேறி மாண்டுப்போனான். இப்படியாய் எழுத்தாளனின் சுற்றம் முழுவதும் காணாமல் போனார்கள். இருத்த ஒருசிலரோ மீண்டும் அந்த பலம் கொண்டவர்களை எதிர்த்து அவர்களை வென்று இவர்கள் ஆட்சியாலர்களாய் மாறி அவர்கள் செய்த அதே செயலை வேறு ஒருவனின் சொந்தங்களுக்கு செய்தனர், இப்படியான பயணத்தில் இறுதியாய் எழுத்தாளன் மட்டும் தப்பினான். ஆடைகள் கிழிந்து அம்மனமாய் தன் தேசம் முழுவதும் அலைந்தான். அப்படியான பொழுதில் தான் அந்த இன்னொரு தேசத்தவன் பற்றியவனுக்கு தெரிந்தது, நினைவுகளிலிருந்து விழித்தெழுந்த எழுத்தாளனுக்கு அவனும் தன்னைப்போலே கதை உடையவனாய் இருப்பான் என்று தோன்றியது.

எப்படியா வழித் தேடி அந்த மற்றவன் தேசத்துக்கு வந்தான் இருள் படறிய அந்த தேசம் முழுவதும் அவனை தேடி அலைந்தான் . கடைசியாய் கண்டுப்பிடிதவன் அவனோடு நட்பானான், இருவரும் ஒன்றாய் வாழ்ந்தனர், காமம் கொண்டனர், குழந்தைகள் பெற்றனர்...அவன் இன்று வரை இன்னொருவன் கதையை எழுதவே இல்லை

இருள் கவிழ்ந்த அந்த தேசத்தில் சிவப்பான உருண்டை ஒன்று நகர்வது தெரிந்தது.....

பிரம்பு

2010-12-14T13:08:00.002+05:30

வெம்மை பிதுங்கி வழிந்த இரவில் இருள் பனியைப் போல் அந்த பள்ளியை கவ்விக்கொண்டிருந்தது. இருளினை கிழித்துக்கொண்டு செயற்கை சூரியன்கள் ஆங்காங்கே ஒளிர்ந்துக்கொண்டிருந்தன. அந்த பள்ளி கிராமத்தினை விட்டு தனித்து வயல்வெளிகளுக்கு அருகில் ஒரு பூதத்தினைப் போல் காட்சி தந்தவாறு நின்றுகொண்டிருந்தது. கல்வி வியாபராமாய் மாறிப்போன சமுகத்தில் அதுப்போல் பல தனியார் பள்ளிகள் கிராமத்தை சுற்றி தங்களின்அகோர பற்களை கட்டியவாறு நின்றன. அந்த சமுகத்தின் குழந்தைகள் எல்லாம் மனப்பாடம் செய்யும் இயந்திரங்களாய் கட்டமைக்கப்பட்டிருந்தனர், பெற்றோர்களும் தங்கள் பிள்ளைகளை பந்தய குதிரைகாளாகவே வளர்த்தார்கள். பணத்துக்காக கல்வி கற்பிக்கப்படும், அதே பணத்துக்காய் கல்வி கற்றுக்கொள்ளப்படும் அவலமும் அந்த சமுகத்தில் வழக்கமான ஒன்று. இப்படியான சூழலில் தான் அந்த பிரம்பு வாழ்கிறது. அப்பள்ளியின் வளாகத்திலிருந்த அந்த வேம்புக்கு பல கைகளும் பல விரல்களும் இருந்தன. மழைக்காலத்தில் ஒவ்வொரு விரல்களிலும் பச்சைநிறத்தில் ரோமங்கள் வளர்ந்திருக்கும், வெயில் முற்றிய பொழுதுகளில் அப்பள்ளியின் கோடை நாட்களை போலவே ரோமங்களின்றி வெறுமையாய் நிற்கும் வேம்பு. பிரம்பும் அந்த வேம்பின் விரல்களில் ஒன்றாகவே சிலமாதங்களுக்கு முன்புவரை பிரம்பு காற்றுடன் காதல்புரிந்து வாழ்ந்துக்கொண்டிருந்தது, எல்லாம் பள்ளியின் தலைமை ஆசிரியன் அந்த விரலை ஒடித்து குருதி கொட்ட கொட்ட பிடுங்கும்வரை தான், அடுத்த நொடியே தாயை விட்டு பிரிந்த பிள்ளையாய், சொந்த மண்ணை விட்டு பிரிந்த அகதியாய் வேம்பினை விடுத்தது பிரிந்த அந்த விரலுக்கு பிரம்பு என்று பெயர் மாறிப்போயிருந்தது.

பிரம்பு தலைமை ஆசிரியனுக்கு பிடித்து, அவரின் செல்லபிள்ளையாய் மாறிப்போயிருந்தது. எப்போதும் அவர் கையில் தான் வாசம், அவரின் அடையாளங்களில் ஒன்றாக அந்த பிரம்பு இருந்தது, தலைமை ஆசிரியர் எப்போதும் சிடுசிடுவென்றே இருந்தார் அவரின் உதட்டில் புன்னகையை பார்ப்பது என்பது அரிதாகவே இருக்கும். மாணவர்கள் அவரைப் பார்த்தாலே பயந்து ஓடுவர், என்ன செய்தாலும் அடிப்பார் முதல் மதிப்பெண்ணுக்கும் அடி கடைசி மதிப்பெண்ணுக்கும் அடி, யாரவது புதியவர்கள் விளக்கம் கேட்டால் அடித்தால் தான் பயமிருக்கும் மதிப்பெண் எடுப்பர்கள் என்பார். மாணவர்களுக்கு அவர் மீதிருந்த அதே வெறுப்பும் கோபமும் பிரம்பு மீதும் இருந்தது. தலைமை ஆசிரியரின் கையில் இருந்ததால் பிரம்புக்கு சிலநாட்கள் தன்மீது கர்வமிருந்தது, பிள்ளைகள் தன்னைப் பார்த்து அஞ்சுவதை கண்டு ஆனந்தம் கொண்டது, எல்லாம் சில தினகளே, அந்த சம்பவம் நடக்கும் வரையே.

கவியரசன் அங்குதான் ஒன்பதாம் வகுப்பு படித்துக்கொண்டிருந்தான், சொந்த ஊர் பக்கத்துக்கு கிராமம்தான் என்றாலும் மகன் அதிக மதிப்பெண் பெறவேண்டுமென்றால் விடுதியில் தங்கிபடித்தால் தான் முடியும் எனும் நம்பிக்கையில் அவன் தந்தை விடுதியில் சேர்த்துவிட்டார், அவனுக்கு தாய் கிடையாது அவன் இரண்டாம் வகுப்பு படிக்கும் போதே தற்கொலை செய்துக்கொண்டாள். கவியரசனோ படிப்பில் நாட்டமின்றி இருந்தான் அவன் விருப்பமெல்லாம் ஓவியம் தீட்டுவதும் இயற்கையை ரசிப்பதுமாய் இருந்தது. நாசிகளின் சிறைசாலைகளை போல் பெரிய மதில் சுவர்களை கொண்ட பள்ளியின் உள்ளே இருந்து எங்கே இயற்கையை ரசிப்பது. வகுப்பறைகளும், பிரம்புகளும், கணித சமன்பாடுகளும், அரக்க மனம் கொண்ட ஆசிரியர்களாலும் அவன் சுற்றம் நிரம்பியிருந்தது. ஆசிரியர்களோ தங்கள் சிந்தைகளே சரியென்றும் மாணவர்கள் சிந்திப்பது தவறானவை என்றும் காருதினர், மாணவர்களை மனப்பாட இயந்திரங்களாய் மட்டுமே பார்த்தனர். நன்கு மனப்பாடம் செய்து திருப்பி கக்கும் பிள்ளையே சிறந்த அறிவாளி என்று கருதப்பட்டது, கவியரசன் போன்ற நிஜ திறமைகள் ஆரம்பத்திலேயே அடித்து வதைத்து மற்றப்பட்டனர். மனப்பாடம் செய்யாமல் பாட புத்தகத்தில் கிடந்த டார்வினின் ஓவியம் ஒன்றினை வரைந்து நேரத்தை விரியம் செய்ததால் ஒருமுறை மிகக்கடுமையாக தண்டிக்கப்பட்டான் கவியரசன், வேறென்ன தண்டனை? தலைமை ஆசிரியர் தன் செல்ல பிரம்பினைக் கொண்டு அவன் பிட்டங்கள் வீங்குமட்டும் அடித்தார். வதை புதிது புதிதாய் கண்டுப்பிடிகப்பட்டது, அதிகாரங்களை போலவும், சிறைகளில் கண்டுப்பிடிகப்படுவதைப் போலவும் அந்த பள்ளியிலும் வதைகள் கண்டுப்பிடிக்கபட்டது, இருநூறு தோப்புக்காரங்கள் போடுவது, இருபது முப்பது அடிகள் கைகளிலோ, பிட்டதிலோ அடிப்பது, கன்னத்தில் அறைவது, தலையில் ஐம்பது கொட்டுக்கள், நாள் முழுவதும் முட்டிப்போடுவது, கைகளை திருப்பி முட்டியில் அடிப்பது, முதுகில் அடிப்பது இப்படியாய் அந்த வதை பட்டியல் நீண்டுக்கொண்டே செல்கிறது. கவியரசனும் இப்படியான அணைத்து வதைகளுக்கும் ஆளானான். இந்த வதைகள் அனைத்திலும் மிக முக்கிய ஆயுதமாய் பிரம்பு நின்றது.

தன் உடலில் ஏற்படும் ரசாயன மாற்றத்தை அறியமுடியாமல் தடுக்கமுடியாமல் அதன் வழியிலே சென்றான். காதல் அரும்பியது, காதல் கடிதம் கொடுத்தான், அவள் மீது ஒருவித மோகம், ஈர்ப்பு, அவள் மறுத்தாள் அவன் பெரிய தவறு செய்ததாய் விசியத்தை தலைமை ஆசிரியரிடம் சொன்னாள்.

"கவியரன், வாங்க சார் உங்கள பிரின்சிபால் கூப்பிடார்" வகுப்பறைக்கு வந்து அழைத்தார் அலுவலக உதவியாளர்.அவனுக்கு சிறிது புரிந்தது

அச்சம் தொற்றிக்கொண்டது, பயம் கொண்டவனாய் தலைமை ஆசிரியரை காணச்சென்றான். உள்ளே சென்றதும் முதுகில் பலமான அடியுடன் வரவேற்றார் தலைமை ஆசிரியர்.

" படிக்கிற வயசுல படிடானா, படிகிரதிள்ள, பொம்மை வரையுறது..இப்போ இந்த கருமம் வேறையா?, ஒஐ தி ஹெல் யூ கம் டு ஸ்கூல்? "

படபடவென்று பிரம்பு உடல்முழுவதும் அவனை ஆக்கரமித்தது. வலியில் கதறினான் கவியரசன், அவள் அந்த அறையின் ஓரத்தில் நின்றிருந்தாள், அவள் மீது ஆத்திரமாய் வந்தது தேவடியா, “பிடிகலனா பிடிக்கலன்னு சொல்லலாமில்ல எதுக்குடி இவன்கிட்ட சொன்ன” மனதுக்குள் அவளிடம் கேள்விகேட்டான் கவியரசன்.அன்று முதல் அவன் பெயர் மன்மதன் என்று ஆசிரியர்களால் சூட்டப்பட்டது, அவனின் எல்லா செயல்களுக்கும் இதை வைத்தே அடித்தனர். எல்லாவருக்கும் அடி, ஒரு கட்டத்தில் எல்லாவற்றையும் வெறுத்தான், மனம்பிளரிய நிலைக்கு சென்றான், பள்ளியை விட்டு ஓடுவது என்று முடிவுசெய்தான் ஆனால் எங்கே போவது எப்படிப்போவது. வீட்டுக்குப் போனால் அப்பாவும் அடித்து திருப்பி பள்ளிக்கு அனுப்பிவிடுவார். எங்காவது செல்வோம் என்ற முடிவில் அன்று இரவு விடுதிக்கு அருகே இருந்த மதில்சுவரை எகிறிகுதித்து ஓடினான்.இருளில் எங்குப்போகிறோம் என்று தெரியவில்லை, தூரத்தில் ஒரு ஒளி தெரிவதை பார்த்தான் அது அவனருகே முன்னேறி வந்தது. தான் ரோடில் நடக்கிறோம் எதிரே வாகனம் வருவதை உணர்ந்தவனாய் வேகவேகமாய் நடக்கதொடங்கினான். எதிரே வந்த வாகனம் பள்ளி மேலாளரின் பைக் என்பது அவர் அவனருகில் வந்து நிறுத்தும்போது தான் தெரிந்தது.பிறகு சொல்வதற்கு எதுவுமே இல்லை, எத்துனை அடிகள், உதைகள் வாங்கிருப்பான் என்று தெரியாது. சிறைக்குள் கலகம் செய்யும் கைதிக்கு கொடுக்கப்படும் கொடூர தண்டனைகள் போல் தண்டிக்கப்பட்டான். மயங்கிய நிலையில் கிடந்த அவனைப் பார்த்தபோது பிரம்புக்கு மனது வலித்தது. தான் விரலாக இருந்த பொழுது தலைமை ஆசிரியர் தன்னை பிடுங்கி பிரம்பாய் மாற்றியதும் தன் இதயம் இப்படியாகவே வலித்தாய் தோன்றியது.

"சார் அந்த பையன் துக்குப்போட்டுகிட்டான்....சீக்கிரம் வாங்க"....

ஜென்குரு....

2010-10-23T12:54:00.000+05:30

நாம் எதிர்பாரா நேரத்தில் நமக்கு வரும் ஒரு தொலைபேசி அழைப்பு அதுவும் நாம் ஆதர்சமாய் ஏற்றுக்கொண்ட ஒருவரிடமிருந்து அதிகாலை நம்மை தட்டி எழுப்பினால் நாம் எந்த மனநிலையில் நிற்ப்போம்.

அப்படியொரு மனநிலையிலிருந்து, அப்படியொரு அழைப்பை சந்தித்தபின் இதை எழுதுகிறேன்.சிறிதும் தொடர்பே இல்லாத எண்ணிலிருந்து வந்தது அந்த அழைப்பு, அவரத்தான் என்று தெரியும் சிறிது பயம் கலந்த தயக்கத்துடனே வழக்கமாய் வரும் வணக்கம் இல்லாமல் ஹலோ என்றேன். அழைப்புஒலியின் வேகத்தில் மறுப்பக்கதிலிருந்து வார்த்தைகள் வந்தன.

வணக்கம் தலைவா என்றேன்.

"எப்படி இருக்கீங்க, உங்கள நான் தொந்தரவு செய்யவில்லையே"என்றார்

என்னது இடையூறா இந்த குரலின் அறிமுகத்துக்காய் ஓராண்டுக்காலம் காத்துக்கிடந்தேன் என்றேன் மனதுக்குள்

உங்களுடன் சில தினங்களுக்கு முன்பே பேசவேண்டும் என்று நினைத்தேன், ஏன் தற்கொலை பற்றியெல்லாம் ஸ்டாடஸ் போட்டுரிங்கள் மனம் பக்கென்றது என்றார்.

இல்லை தோழரே மனதில் தோன்றியது போட்டேன், இப்போது மனம் தெளிந்துவிட்டது என்றேன்

சந்தோசப்பட்டவர் தாடியெல்லாம் இல்லாமல் ஒருப்புகைபடம் போட்டுல்லிரே மிகவும் அழகாய் இருப்பதாய் சொன்னார்

ஒரு பெண் அழகாய் இருப்பதாய் சொன்னால் எவ்வுளவு வெட்கம் வருமோ அதே வெட்கம் ஏற்பட்டது வெளிக்காட்டவில்லை. நன்றி என்றேன் அமைதியாய்

சொந்த ஊர் நமக்கு சென்னையேவா? என்றவருக்கு....தர்மபுரிக்கு அருகில் ஒரு கிராமம் அ.பள்ளிப்பட்டி என்றேன்

தருமபுரி எனக்கு நன்றாய் பழக்கப்பட்ட ஊர் என்றும் 83களில் அங்குத்தான் சுற்றிதிரிந்ததாகவும் கூறினார்.

அவர் பேச்சில் இருந்த உற்சாகமும், நகைச்சுவையும் என்னுள் ஒட்டிக்கொண்டது. உங்கள் வயது என்ன என்றார்.

23 என்றேன், என்னை விட பாதி வயது இளையவர் நீங்கள், ஆனால் நீங்களும் நானும் ஒன்றே நின்றோமெனில் பெரிய வயது வித்யாசம் இருக்காது என்று நகைத்தார். நாற்பது வருட வாழ்வில் துயரங்களையே சந்தித்த இந்த மனிதன் எத்துனை உற்சாகமாய் பேசுகிறார் நாம் என்ன துயரை சந்தித்துவிட்டோம் மரணத்தை சிந்திக்க என்று என்னையே கடிந்துக்கொண்டேன்.

சென்னையில் எங்கு வாசம் என்றார்.சூளைமேடு என்றேன். கங்கையம்மன் கோவில், வன்னியர் வீதி என்று வார்த்தையிலே வரைப்படம் தீட்டினார்.அந்தகாலத்தில் ஈழமக்களின் புகலிடமாய் சூளைமேடு இருந்ததாகவும் கூறினார்.என்னிடமிருந்து "ம்" மட்டுமே வந்துக்கொண்டிருந்தது.

என் தமிழை புரிந்துக்கொள்ள கடினப்படுகிறிர்களா என்றார் இல்லை தலைவா ஆச்சரியமாய் உள்ளது, உங்கள் தமிழ் சிறிதும் ஈழத்தை ஒத்திருக்கவில்லை என்றேன் ( தீபனின் தமிழை ஒருகணம் நினைத்து பார்க்கிறேன்).இந்திய தமிழர்களிடம் பேசி பேசி இப்படியாகிவிட்டது கமலகாசன் தெனாலியில் ஈழத்தமிழை கொன்றதைப் போல் நான் உங்கள் தமிழை கொலைசெய்கிறேன் என்றார்.

தமிழ் செத்தால் பரவாயில்லை தமிழன் சாகமல் இருக்கணும் என்றேன், எப்போ சென்னை வருகை எனும் என் கேள்விக்கு டிசம்பர் முழுவதும் அங்குதான் வாசம், புத்தக திருவிழாவுக்கு வருவிர்கள் தானே என்றார், அந்த பதினைந்து நாள் வாழ்க்கை நமக்கு திருவிழாவில்தான் என்றேன் . கண்டிப்பாய் சந்திக்க வேண்டும் என்றேன், சந்திப்போம் என்றார்.

கொஞ்சம் தைரியம் வந்தவனாய் உங்களுடன் பேச வேண்டும் என்பது நீண்ட நாள் ஆசை ஆனால் பார்க்க டெரர்லுக்குள இருக்கீங்க ஒருவித பயம் என்றேன். அதுல்லாம் வெளியே சும்மா ஆக்டிங் என்றவர். என்ன செய்வதாய் முடிவு சினிமா டைரக்சண் தான் என்றார் "ஆம் " என்றேன் அதற்கென்று எந்த முயற்சியும் எடுக்காமல் நான் செய்யும் பாடாவதி வேலையை பற்றி சொல்லவில்லை, அம்மா அக்கா என்று என் வாழக்கை ஒரு வலைக்குள்ளே இருப்பதையும் சொல்லவில்லை. தனக்கு தெரிந்த தொடர்புகள் மூலம் முயற்சிப்பதாய் சொன்னார்

உங்கள் வாழ்க்கை எப்படி போகுது என்றேன், பதினெட்டு வருடங்கள் அகதியாகவே இந்த நிலத்தில் ஓடிவிட்டது என்றார். அதன் வலியை உணர்ந்தேன், எத்துனை கோடிபேர் இவரைப்போல் புகலிட வாழ்வில்

எங்கள் உரையாடலின்போது நான் நின்ற மண்ணில் சூரியன் உதித்திருந்தது மணி காலை 5.30 , அவர் இருந்த நிலத்தில் மணி அதிகாலை இரண்டு. என்ன இன்று தெளிவாய் இருகின்றிர்களா என்றேன் இல்லை ஒரு லெவலில் இருபதாய் சொன்னவர் மதுச்சாலைகளை வைத்து வழி சொல்லும் தன் பழைய நினைவுகளை சொன்னார், அரும்பாக்கம் மதுவிடுதி, சூளைமேடு என்று சொன்னவருக்கு, நான் உங்கள் முன் குழந்தைபோல் என்றேன், கவலையை விடுங்கள் வளர்ந்துவிடலாம் என்றார்.புனகையித்தேன்.

இறுதியாய் கவலை படதே தைரியமாய் இரு, உலகில் பலகோடிபேர் உணவு, உடையின்றி இருக்கின்றனர் உனக்கு எல்லாம் இருக்கிறது, மரணத்தை பற்றி என்னதே, சென்னை வரும் போது சந்திப்போம் என்று சொல்லி நன்றியுடன் அழைப்பை துண்டித்தார்.

எல்லாம் கனவுப்போல் இருக்கின்றது, ஆனால் எல்லாமே நிஜம், யாரென்று தெரியாத முகநூல் வாசகனுக்காய் இத்துணை நேரம் செலவு செய்து, தைரியம் சொல்லி, உற்ச்சாகமூட்டி மாயமாய் காணாமல் போன அந்தோணி....கதையில் வரும் ஜென்குருவாய் தோன்றுகிறார். என் சுறுசுறுப்பு என்னுள் மீண்டும் வந்ததாய் உணர்கிறேன். இன்னும் ஜென்குருவிடம் கேட்கவேண்டிய பாடம் நிறைய உள்ளது, அதுவும் அரசியல் பாடம்.

உலகின் மிகப்பெரிய குளியல் தொட்டி

2010-10-03T02:59:00.003+05:30

கடல் ஓர் அற்புதம். தன்னை சந்திக்க வரும் அந்துனை மனிதர்களுக்கும் பெயரில்லா உறவாய் நிற்கின்றது .கிணறுகளையும், ஏரிகளையும் மட்டுமே பார்த்து வளர்ந்த எனக்கு கடலுடனான உறவு ஆரம்பித்து மூன்று வருடங்கள் ஓடிவிட்டன.வாழ்க்கை தேடலில் இந்த கடற்க்கரை ஊரில் தஞ்சம் புகுந்த நான் கடலை முதன்முதலாய் காணும் போது ஒரு மாயையாய் என் முன் விரிந்தது, எல்லைகளாலே பழக்கப்பட்ட என் வாழ்வினால் கடல் எல்லையை தேடி தேடி தோற்றுக்கொண்டிருந்தேன். அன்றுமுதல் என் சுக, துக்கங்கள் எல்லாவற்றையும் கேட்டுக்கொண்டு அமைதிக்காக்கும் அற்ப்புத உறவாய் கடல். குறிப்பாய் எந்தசெயல்களுக்கும் அறிவுரைகள் இல்லை. என் சுயசிந்தனைகளை மறுப்பதோ, ஏற்பதோ இல்லை. கடலை நம்மால் ஒருஎல்லைக்குள் அடக்கிவிடமுடியாது, கடல் யாருக்குமான உறவு. என் பேச்சுக்களுக்கு தரும் அதே பதிலைத் தான் யார் எங்கு பேசனாலும் தரும், கடலின் மொழி ஒன்றே.நம்மைப் போல் மொழி, இனம், நாடு என்று பிளவுறவில்லை, நாம் தான் என் தேசத்தின் கடல், என்று கடல் எல்லைகளை வகுத்துள்ளோம்.

இப்படியான அற்புத உறவினை சந்தித்து மாதங்களாகிறது. காணவேண்டும் எனும் ஆவல் திடிரென்று எழ, அதிகாலையே மெரினாவுக்கு சென்றேன். பூக்களால் காந்திசிலை அலங்கரிக்கப்பட்டு இருந்தது. கடற்க்கரை சாலை காவல் துறையினரால் நிரம்பியிருந்தது, அதை கண்டதும் தான் நினைவுக்கு வந்தது..அக்டோபர் இரண்டு!! வாகனத்தை விட்டு கூட்டமாய் இரங்கிய காவல் படையை கண்டதும் உலகெங்கும் பறந்து விரிந்திருக்கும் அதிகாரத்தின் முரட்டுத்தனமான அடக்குமுறையும், ஆட்சியாளர்கள் உருவாக்கி வளர்க்கும் அடிமைத்தனமும் என் முன் கூட்டமாய் வருவதாய் தோன்றியது. பரந்து விரிந்த மெரினாவின் மனர்பரப்பில் நடக்கஆரம்பித்தேன். கடற்கரையே இருப்பிடமாய் கொண்ட பலநுறு மனிதர்கள் இன்னும் உறக்கம் கலையாதவராய் படுத்திருந்தனர். பளிங்கு கற்களால் பளபளத்த காந்தி சிலையை ஒருகணம் திரும்பிபார்த்துவிட்டு கடலை நோக்கி மீண்டும் நடக்க ஆரம்பித்தேன்.

வெளிச்சம் ஓரளவு வந்திருந்தது. சூரியன் கடலென்னும் மிகப்பெரிய புதைகுழியை விட்டு மேலேவர முயற்சித்துக்கொன்டிருந்தது. அப்புதைகுழி நோக்கி சில மீனவ படகுகள் சீரிக்கொன்றிருந்தன.அதிகாலையானதால் கூட்டம் குறைவாகவே காணப்பட்டது. உடற்பயிற்சி செய்வோர், அதிகாலை நடைபோவோர். கைபந்து விளையடிக்கொண்டிருந்த சில இளைஞர்கள், ஒன்றிரண்டு காதலர்கள், அலைகளுக்கு நடுவில் தூக்ககலக்கத்தில் நின்றிருந்த ஒரு பெண். நானும் இடம் தேடி அமர்ந்தேன். அலைகள் என்னை தொட விருப்பமின்றி வந்து வந்து திரும்பிச்சென்றன.

என்னிலிருந்து சிறிது துராத்தில் ஒரு மனிதர் அமர்ந்திருந்தார், ஐம்பது வயதுக்கடந்தவராய் காணப்பட்டார், முக்கால்பாகம் மயிர் நரைத்தட்டி இருந்தது.அவரது ஆடைகள் அழுக்கினால் வண்ணம்பூசப்பட்டு இருந்தன. அதற்கு மேல் அழுக்கு ஏற இடமில்லை அந்த ஆடைகளில். கடலை வெறித்து பார்த்தவாறே அமர்ந்திருந்தார். என் பார்வையை அவரிடமிருந்து நீக்கி கடல்மீது குவித்தேன். அலைகள் கரையை நோக்கி ஓட வந்து மீளமுடியாமல் திரும்பிச்சென்ற வண்ணமிருந்தன. "இப்பிரபஞ்சத்தில் எந்த நிகழ்வும் காரண காரியங்களுடன் நடப்பது இல்லை அர்த்தமேயில்லா செயல்களை செய்துக்கொண்டு, அர்த்தமேயின்றி வாழ்ந்து, அனாதையாய் மரித்துப்போகும் ஒருவனாகவே மனிதன் படைக்கப்பட்டுள்ளான்" எனும் ப்ரன்ஸ் காப்காவின் கருத்துக்கள் நினைவுக்கு வந்தன. இவ்வலைகளும் இதனையே நமக்கு அறிவிக்கின்றன. சிறிது நேரம் கழித்து பார்வையை அவர்மீது மீண்டும் திருப்பினேன். தலையை சொரிந்துக்கொண்டிருந்தார், திடிரென்று எழுந்து கடலைநோக்கி நடந்தார். இடுப்பு அளவு நீரில் நின்று மூழ்கி எழுந்தார், கையில் கிடந்த சிறிய சோப்பைக் கொண்டு தலை கக்கங்கள், கைகளில் பூசினார். சிறிதளவேனும் கருமையாய் இருத்த அவர் முடி முழுதாய் வெள்ளை அரிதாரம் புசியிருந்தது சோப்பு நுறைகளுடன் மீண்டு மூழ்கி எழுந்தவர், கரையை நோக்கி திரும்பினார்.

நாடு வளர்கிறது, பொருளாதார, அரசியல், ராணுவ வல்லமைகளை அடைந்துக்கொண்டிருக்கிறோம் என்று அதிகாரமும், அதன் ஊடகங்களும் கூவி வருவதும், அக்குவாபிணாவும், கின்லேவும் பனிரெண்டு ரூபாய்க்கு விர்க்கப்படுவதுவும் இந்த தேசத்தில் தான எனும் கேள்வி என்னுள் எழுந்தது.

கரைக்கு வந்தவர், அங்கிருந்த தன கைப்பையிலிருந்து துண்டை எடுத்து உடலைத்துடைத்துவிட்டு, இன்னொரு அழுக்கேறிய லுங்கியை கொண்டு உடலைமறைத்தவாறு நனைந்த ஆடைகளை கழற்றினார். ஆங்காங்கே தெரிந்த அவரது உடலையும், பிட்டத்தையும் கண்ட இரண்டு இளைஞர்கள் முகம்சுளித்தனர். இன்றைய இளையதலைமுறை குடிபுகுந்திருக்கும் பப்களிலோ, டிஸ்கோகளிலோ தெரியும் பிட்டத்தை ரசிக்கும் இவர்களால், வறுமையால் சூம்பிப்போன உடலை ரசிக்கமுடியவில்லை.

ஆடைகளை மாற்றியவர் கடற்கரைசாலையை நோக்கி நடக்க ஆரம்பித்தார். இவ்வுலகின் மிகப்பெரிய குளியல் தொட்டியில் குளித்துமுடித்த அந்த மனிதரை பின்தொடர்ந்தவாறு நடக்கத்தொடங்கினேன். இப்படிதான் உலகெங்கும் இப்பெரிய குளியல் தொட்டியில் குளிக்கும் பலகோடிபேர் வாழ்கின்றனர் எனும் சிந்தை என்னுள் விரிந்தது...

பாம்புக் கதை

2010-06-24T06:54:00.000+05:30

   மனம் பக் பக் என்று அடித்துக் கொள்கிறது, ஒருவித பயம், குற்றஉணர்வு இரண்டுமே அதிகப்படியாக தாக்குகின்றது.சூரியனின் வெப்பம் முழுவதும் என் மீது இறங்குவதாய் தோன்றுகிறது. ஏதோ செய்யக் கூடாத குற்றம் செய்தவளாய் தவிக்கிறேன். அந்த கிளர்ச்சி, வெப்பம் இன்னும் உடலில் பரவிக்கிடக்கிறது. அவன் பேசும் ஒவ்வொரு வார்த்தையும் என்னை கிளர்ச்சியடைய செய்கின்றன. இத்துணைக்கும் அவன் என்னிடம் காமம் பேசியது இல்லை ஆனால் அவன்பால் காமுறுகிறேன். கிரீஸ்...கிருஷ்ணாராஜ் இன்றைய இளைய தலைமுறையை அடிமைப்படுத்தியிருக்கும் ஓர்குட்டிலோ, பேஸ்புக்கிலோ அறிமுகமானவன் நினைவில்லை, இருவருக்கும் அறிமுகம், நட்பு என அனைத்தும் நடந்து 2-3 வருடங்களிருக்கும் நினைவுதப்பிவிட்டது.இத்துணைக் காலம் அவனுடன் பழகியிருக்கிறேன் சில நாட்களாகத்தான் அவன் மீது ஒருவித மோகம். காரணம் தேடியலைந்தும் பயனில்லை காரண, காரியங்களைத் தாண்டி அவனை மோகிக்கிறேன். கணவுகளில் புணருகிறேன், என் இதழ்களை ஈரமாக்குகிறான். கிரீஸ்....எளிதல் பெண்களை கவரும் அத்துணை பண்புகளையும் கொண்டவன் எடுப்பான நிறம், உடற்க்கட்டு, மென்மையான பேச்சு, தோற்றத்தில் ஒருவித மேட்டுமைத்தனம் என அனைத்தும். நான் அதனாலே அவன்பால் ஈர்க்கப்பட்டேனோ?
   நான் ஒருப்பாவி, கேவலமான ஜன்மம், மனுசியே இல்லை மிருகம், உடம்புக்கு அலையும் பிசாசு, கவியனுக்கு துரோகமிலைக்கிறேனே. எவ்வுளவு நல்லவன் அவன், என் மேல் எத்துனை காதல் கொண்டுள்ளான், என் மீது எத்துனை நம்பிக்கை கொண்டுள்ளான். எங்களின் புனிதமான காதலுக்கு துரோகம் புரிகிறேன், என்னை கொன்றுப்போட்டுவிடலாம்.
   இல்லை, கவியனிடம் என் எண்ணங்களை கூரவேண்டும் என்னை புரிந்துக்கொள்வான்.அவன் பின்நவீனவாதி, அவனத்தான் அடிக்கடி சொல்லுவானே காமம் பசியை போன்றது, இயற்கை தேவைனனு, கண்டிப்பாக என்னை புரிந்துக்கொள்வான், என் மனநிலைக்கு நல்ல முடிவு சொல்லும் திறன் அவனிடம் மட்டுமே இருக்கிறது.நான் கிருஷ்ணாவுடன் படுக்கையை பகிரவில்லையே அவன் மீது ஒருவித எண்ணம் அவ்வுளவுத்தான். உலக தத்துவுங்களை பேசும் என் கவியன் மனுச மனதை அறியாதவனா என்ன? அவனுக்குத் தான் தெரியுமே மனிதமனம் குரங்குனு.

   "உங்க ரைடிங்ஸ் எல்லாம் ரொம்ப சூப்பர், எவ்வுளவு டேலண்டடா இருக்கீங்க சான்சேஇல்ல"
      "உன் இதழ்களைப் போல"
   "என்னது?"
   "என் எழுத்துக்கள் உன் இதழ்களை போல சூடானது"
   "ஹ ஹா, நல்ல கொம்பேரிசன், நீங்க எப்பவுமே இப்படித் தான் தமிழ் கிளியரா பேசுவிங்களா?"
   "எப்பவும் இல்ல, சில அழகான நட்சத்திரங்களை பார்க்கும்போது மட்டும்......வீட்டுல யாருமில்ல?"
   "அப்பா, அம்மா ஊருக்கு போயிருக்காங்க, அதுனாலத் தானே உன்ன சாரி உங்கள இன்வைட் பண்ண முடிஞ்சது"
   "உன் இதழ்களில் நான் என் கவிதைகளை எழுத வேண்டும்"
   "வாட்!!"
   " உன்னப் பத்தின ஒரு சின்ன கவிதை"
அதற்கு மேல் பேசுவதற்கோ, கவிதைசொல்லவோ அங்கு எதுவுமில்லை. கவியனின் கவிதைகளால் உடல்முழுவதும் சிதைக்கப்பட்டுக்கிடந்தாள். அவன் உடலைவிட்டு தன் உடலை பிரித்தெடுத்தவள் வெட்கத்தில் ஆடைகளை தேடிக்கொண்டிருந்தாள். தன் வேலைமுடிந்த களைப்பில் சிந்தனையாளன் ஓய்வெடுத்துக்கொண்டிருந்தான்.அவள் மீதான கவியனின் கிறுக்கல்கள் அதன் பின் ஒரு பத்து முறையாவது அரங்கேறியிருக்கும்.

   "ம்ம்...சொல்லுமா!"
   "கவி உன்கிட்ட ஒன்னு சொல்லணும், திட்டமாட்டாயே, தப்பா நினைக்காத"
   "என்னனு சொல்லு மொக்க"
   "இப்பகொஞ்ச நாளா எனக்கு அடிக்கடி அதுமாதிரி தோணுது, மைன்ட் ரொம்ப டிஸ்டர்பா இருக்கு"
   "அதுமாதிரினா ???"
   "செக்ஸ் பீலிங்க்ஸ், அதுவும் வேறு ஒரு பையன் மேல...கிரீஸ்............
   ங்கோத்தா...இந்த வார்த்தையுடன் போன் துண்டிக்கப்பட்டதை உணரமுடிந்தது என்னால்....

நான் ஏன் இப்படியொரு கேவலமான மொழியை பேசுகிறேன்?

2010-06-21T02:27:00.000+05:30

காட்சியாக்கப்பட்டிருந்தேன்
   இப்படி எழுது, அப்படி எழுது...நடைமாற்று, உடைமாற்று அசோகமித்திரன் படித்தாயா, சுந்தர ராமசாமி, ஆதவன்? இப்படி வரிசை நீண்டுக்கொண்டே செல்கின்றது தோழரே. என் நடையில் என் சிந்தையில் என்று எழுதுவது எனும் பெரும் கேள்வி என் முன் தோன்றுகின்றது ஷோபா. பின்நவீனவாதி என்றால் rogue, நாடோடி எனும் பட்டப்பெயர்களை சேர்த்தே தருகின்றனர், இப்படி தோழர் ஷோபாவுக்கு ஒருக் கடிதம் குறித்தான சிந்தனையில் ஆரம்பித்தது அந்த ரயில் பயணம். ஒரு வாரமாய் உடல் நிலை சரியில்லாத காரணத்தாலும், இரவுப் பணியின் அசதியாலும் அந்த அதிகாலை சோம்பல் ததும்ப ஆரம்பித்தது. உடன் பசி வேறு, தூக்கம் கண்ணைச் சொருக உடன் வந்த நண்பன் சுபைர் மீது தலைவைத்து உறங்க ஆரம்பித்திருந்தேன். ரயில் அரக்கோணத்தை தாண்டியிருந்தது திடிரென்று விழிப்புவந்தவனாய் எழுந்து கழிவறைக்கு சென்றேன். வேறொருவர் உள்ளே நுழையும் வேலை அவரை தோல்த்தொட்டு அழைகின்றேன். ஒரே அமைதி விஜி கன்னம் தட்டிச் செல்கின்றான், வேணு புன்னகைக்கின்றான், இருள் நீள்கின்றது நீண்டுக்கொண்டே செல்கின்றது சுகமாய் இருக்கின்றது, கூடலில்க் கூட அச்சுகத்தை நான் உணர்ந்தது இல்லை அத்துணை இன்பமாய் இருந்தது. முகம்முழுவதும் ஈரமாய் இருப்பதாய் உணர்கின்றேன், கண்கள் விரிகின்றன, ரயில், 4-5 முகங்கள் என்னிடம் ஏதோ பேசுகின்றன. விழுந்துகிடப்பதை உணர்கிறேன், எழுந்தவன் இருக்கையை நோக்கி நடக்கிறேன், யாரோ பாட்டிலில் நீர் தருகின்றனர். சுபைர் என்னை நோக்கி ஓடிவருகிறான் அவனைக் கடந்து என் இருக்கையில் பொய் அமருகிறேன்.ஒருக் கை தண்ணீர் நீட்டுகிறது, வேறு ஒருகை தேநீர் நீட்ட. அத்துணை முகங்களும் என்னை உற்றுநோக்குகின்றன. சில வாய்கள் ஏதோ சொல்கின்றன அசைவை உணர்கிறேன் அவ்வாய்கள் பேசுவது என்னைப் பற்றியே. ரயில் ஆம்பூரை தாண்டியிருந்தது. தெளிவாய் விழித்தெழுந்தேன், சற்றுநேரம் முன்பு நடந்த சம்பவங்கள் திரைப்படமாய் என்னுள் மீண்டும் நகர்கின்றது...அதோ அங்கே என் சுயம் தவறுகின்றது நான் மரணிக்கிறேன் மூன்று நாலு நிமிடங்கள் என் மரணம் நீள்கின்றது ஒருவித ஆனந்தம். யாருமட்ற்ற இருளில் என்னுடன் நான் மட்டுமே. யாரோ மரணத்தை தவறாய் வர்ணித்துவிட்டனர். எத்துனை ஆனந்தமாய், அழகாய் மகிழ்ச்சியை அப்பிநிற்கின்றது.
   விழித்தெழுகிறேன், அத்துணை முகங்களும் என்னை உற்று நோக்க நான் காட்சியாக்கப்பட்டிருந்தேன்.

நான் ஏன் இப்படியொரு கேவலமான மொழியை பேசுகிறேன்:
   கோவை மாநகரம் மழைத்துளிகளுடன் என்னை வரவேற்றது. ரயிலை விட்டு இறங்கியது முதல் நகரம் ஒருவித பளபளப்புடன் ஒளிருவதை உணர முடிந்தது. புதிபிக்கப்பட்டிருந்த ரயில் நிலையம், சாலைகள், புதுப்புது பூங்காக்கள். சரி மாநாட்டு வேலைகள் நடக்கின்றன இது வழக்கமான ஒன்றுத்தானே என்று தோன்றியது. அவினாசி சாலை வந்தேன். எதற்காய் இத்துணை ஆடம்பரம். மின்விளக்கிலிருந்து நடைப்பாதை வரை புதிதாய் மின்னியது. தமிழன் இரத்தம் கோடிக்கணக்கில் விரயமாகப்பட்டிருந்தது எதுக்காய் இத்துணை ஆடம்பரம், வீணான செலவுகள்.இத்துணை நூறு கோடிகள் கொட்டித்தான் இந்த மானம்கெட்ட மொழி காக்கப்படவேண்டுமா? அதன் வெக்கம்கெட்ட புகழ் பரப்ப வேண்டுமா ? இப்படி தமிழன் குருதி கொண்டுத்தான் சங்கமும் வளர்கப்பட்டிருக்குமோ?
   இவ்வுளவு கேடுகெட்ட, மனிதமில்லா மானங்கெட்ட ஒரு மொழியில் நான் பேசுகிறேன், எழுதுகிறேன் சிந்திக்கிறேன். மனிதமேஇல்லா தமிழன் அடையாளம் தாங்க மறுக்கிறது மனம். கோவை மக்களே அடுத்த தேர்தலிலாவது தமிழனதலைவருக்கு ஓட்டுபோட்டுத் தொலையுங்கள்.

எதிர்பார்ப்புகளால் நிரப்பப்பட்டவன்:
   எதிர்பார்ப்புகள் மட்டுமே கட்டமைக்கப்பட்ட வாழ்வில், ஏதோ சிலரிடம் சில வேலை எதிர்பார்ப்புகளேயின்றி வாழ்வோம்.அப்படிப்பட்ட சிலர் உங்களிடம் முழுமையாய் எதிர்பார்த்தால்.
   எதற்கு கோவை வந்தோமென்று இருந்தது. நான் சந்தித்த மனிதர்களிலே மிகக்குறைவான எதிர்பார்ப்புகளுடன் என்னை அப்படியே நானாய் ஏற்றுக்கொண்ட ஒருவர், என்னுடனான எதிர்பார்ப்புகளை அடிக்கினால். நான் எதிர்பார்ப்புகளால் கைதுசெய்யப்பட்டிருந்தேன்.
   பணம் என்னைப் பார்த்து அகோரமாய் சிரித்தது, கார் ஓங்கிஅடித்தது, வீடு எட்டிஉதைத்தது.

ஒரு பின்னூட்டம் .

2010-05-31T01:29:00.001+05:30

அன்புள்ள சதீஷ்,
   தங்களை நன்கு தெரிந்தவன், புரிந்தவன் எனும் முறையில், உரிமையில் எழுதும் உங்கள் பின்னூட்டத்துக்கான பதில் கடிதம். நீ கூறியது நிதர்சனம் நண்பனே புகழ்ச்சி நான் அருந்தும் ஒட்காவை விட போதையானது, ஒரு முட்டாளை மேலும் முட்டாளாக்கும் வேலையை மட்டுமே புகழ்ச்சி செய்யும். இன்னும் சொல்ல போனால் உங்களின் எதிர்வினை எனக்கு எப்போதும் மகிழ்ச்சியை தருபவன். உங்களின் எண்ணப்பாடுகளை உணரும் தருணமாகவே கருதுகிறேன் உங்கள் எதிர்வினைகளை. நான் மரபு மீறி எழுதுவது என் தலைகணத்தால் இல்லை தோழனே. மரபுகளையும், கலாச்சாரத்தையுமே உடைத்தெரியா ஆசைப்படும் ஒருவனுக்கு தலைகனம் மீது நம்பிக்கை எப்படி வரும். நம் வரும்காலங்கள் நம்மைப் போல் என் பாட புத்தகத்தில் ஒளித்து வைத்து காமம் படிக்கவேண்டும், பசியை போன்ற ஒரு உணர்வுத் தானே காமம். தங்களுக்கு எந்த பெண் மீதும் காமம் வந்ததில்லையா, உங்கள் வீட்டு கழிவறையில் தாங்கள் கைமைதுனம் புணர்ந்தது இல்லையா...மறைவாய் செய்வதால் அது தப்பில்லை அதனாலே எனக்கு உபதேசமா. உங்கள் பெருமாளின் காம விளையாட்டுகளை கிருஷ்ணா புராணம் படைத்த நீங்கள், சிவனின் விந்துவாய் பாதரசத்தை எழுதிய உங்களால் ஒரு சாதாரண மனிதனின் காமத்தை என் ஏற்க முடியவில்லை. நம் தமிழ் படங்களில் நம் நாயகிகள் மார்பும், இடையும் உனக்கு காமம் தூண்டவில்லை, நீல படங்களை தாங்கள் பார்த்தது இல்லை? இருட்டில் செய்து செய்து தான் சாதரணமாய் கொள்ளவேண்டிய ஒரு உடலியல் தேவை வேறு வகையில் காட்சியாகப்பட்டிருகிறது. என் பெண் நண்பர்கள் தவறாய் நினைக்க என்ன இருக்கிறது நண்பரே என் அவர்களும் மனிதர்கள் தானே அவர்களுக்கும் குறி பற்றிய தேடல் இருக்கும் தானே. பசியையும், காமத்தையும் தாண்டி என்ன இருக்கிறது தோழரே... ஒரு இருபது நாள் உணவின்றி நீரின்றி வாழ முடியுமா உங்களால் அப்படி இருந்தால் முதலில் உங்கள் கண்னுக்கு தெரிவது உணவா இல்லை பெருமாளா? அதுப் போல் தான் காமமும். நீங்கள் மெலினா படத்தை வெறும் கலை நோக்குடன் மட்டுமே பார்த்திரா ஒருக் கணம் கூட மோனிகா பல்லுசி உங்கள் குறிகளை உயர்த்த முயற்சிக்கவில்லையா ?
   இறுதியாய் எழுதி இருக்கின்றே இரண்டு பெயர்கள்...நான் அக்ரகாரத்து கூசா தூக்க நான் அவர்கள் இருவரும் இல்லை....
   ஆம் அண்ணன் தங்கை உறவை கொச்சை படுத்திவிட்டேன், மனித நாகரியத்தில் எல்லாமே கற்பிதங்களே உறவுகள் கூட, கற்ககாலம் நோக்கிச் சென்றால் தாய் மகன் காமம், மகள் தந்தை காமம் கூட இருகின்றது. முடிந்தால் ராகுல்ஜியின் வால்காவிலிரிந்து கங்கைவரை படியுங்கள் உண்மை தெரியும். நீங்கள் சொல்லலாம் நாம் தான் நாகரியத்தின் உச்சம் பெற்றுவிட்டோமே என்று, நம் நாகரியம் என்ன தெரியுமா நான் என் கட்டுரையில் சொல்லியதைப் போல்  நாம் பேசும் மொழியை பேசுகின்ற ஓர் காரணத்துக்காய் லட்சகணக்கான உயிர்கள் பறிக்கப்பட்டு நடுத்தெருவில் ஒரு இனமே வாழ உணவின்றி, வீடின்றி, தேசமின்றி நிற்க நாம் கொண்டாடும் ipl லும், செம்மொழி மாநாடும், இந்தவருடம் நமக்கு பதவிஉயர்வு கிடைக்குமா எனும் உரையாடலுமே நம் நாகரிகம்....சக மனிதர்களுக்காய் கண்ணீர் கூட சிந்த மனமில்லா மிருகங்கள் நாம்....

அன்பு நண்பஉன் எழுத்துகளை ரசிபவர்களில் நானும் ஒருவன் என்னை நீ நன்கு அறிவை நிறைகளை என்றும் நான் சொன்னது இல்லை அனால் குறைகளை சொல்லிவிடுவேன் காரணம் புகழ்ச்சி நீ அருந்தும் வோட்காவை விட போதையானது நீ மரபுகளை பற்றி யோசித்ததில்லை என்ற போதிலும் அதை நீ மதிப்பது இல்லை என்பது உன் தலைகனத்தை தன காட்டுகிறது உன் நம்பிகையை அல்ல. உதாரணம் சகோதர உறவை கொச்சைபடிதியது, நண்பா காமத்தை தவிர உலகில் பல உண்டு உன் அறிவு காமத்தை துண்டும் ஓவியமாக மட்டும் இருபதை நன் விரும்பவில்லை சமுகத்தையும் அறிவியலும் அலசும் காவியமாக இருக்க விரும்புகிறான் உன் நண்பன். கல்லூரியால் பத்து ருபாய் கொடுத்து வாங்கி நோடிற்குள் வைத்து படித்த புஸ்தகத்தை போல் நீ எழதுவது ஏனோ என்னால் ஏற்றுகொள்ள இயலவில்லை உன் சிந்திக்கும் திறனை காமத்தை தாண்டி குடியை வென்று கொண்டு செல். உன் பெண் நண்பர்கள் எப்படி உன் எழுத்துகளை எடுப்பார்கள் என நீ யோசித்ததில்ல என்பது உண்மையில் எனக்கு ஆச்சிரியத்தை அளிகிறது. என்னை நீ தவறாக எடுத்துகொள்ள மாட்டை என தெரியும் ஒரு பத்து வருடம் கழித்து உன் எழுத்துகளை படித்து என் கிறுக்குத்தனம் என்றுதான் சொல்வாய்(செல சாரி பலவற்றை). சுஜாதாவின் பிரிவோம் சந்திப்போம் ஜெயகாந்தனின் ஆக்ராகராது புனை காலத்தை வெற்றி கொண்டுள்ளது. அதுபோல் உன்னை ஒரு எழுதனகவா உன்னை காண விழைகிறான் உன் தோழன். நான் சொன்னதை யோசிப்பாய் என்ற நம்பிகைய்டன் சதீஷ்

"செம்மொழியாம் எங்கள் தமிழ்மொழியாம்" யோனிக்கும், குறிக்குமான வாழ்க்கை

2010-05-30T12:27:00.000+05:30

   மிச்சம் மீதி இருக்கும் கோவா பயணத்தின் கடைசி எச்சங்களை பதித்து செல்லலாம் என்று நினைத்தால் எழுதவிடமால் பல கேள்விகள் மூளைக்குள்.மிக முக்கியமாய் அலுவலக நண்பர் ஒருவர் என்னை கேட்க வைத்த அந்தப் பாடல். "பிறப்புக்கும் எல்லா உயிர்க்கும் " வரப்போகும் செம்மொழி மாநாட்டுக்காய் ரகுமான் இசையில், தமிழினதலைவரின் வைர வரிகளில் பொங்கி வழிந்த தமிழ்ப் பெருமை. தமிழ் பெண் ஓங்கிப் பெருமையுடன் தலைநிமிர்ந்து நின்றாள்.தமிழர்கள் தான் தலை நிமிரக் கூட சத்து இல்லாதவராய் தலைத் தாழ்த்தி நிற்கின்றனர்.தமிழர்களை நடுத் தெருவில் விட்டுவிட்டு தமிழ் வளர்க்கும் மாப்பணியை இன்னும் எத்துனை நாட்கள் செய்யப் போகிறீர் தலைவரே.பேசுகின்ற மொழியை வைத்துக்கொண்டு மொழி அரசியல் புரியும் ஓரக் கூட்டம் நாமாகத்தான் இருக்க முடியும். பீ பேலுவதர்க்கு கூட தமிழன் அடையாளம், தமிழ் அரசியல். நாம் பேசும் மொழியை பேசுகின்ற ஓர் காரணத்துக்காய் லட்சகணக்கான உயிர்கள் பறிக்கப்பட்டு நடுத்தெருவில் ஒரு இனமே வாழ உணவின்றி, வீடின்றி, தேசமின்றி நிற்க நமக்கு எதற்கு இந்த பகட்டு அடையாளங்கள், முப்பது வருடங்களாய் அவர்கள் தமிழர்களையும் தமிழ் நாட்டையும் நம்பியதற்கு நாம் தரும் பாராட்டு விழாவா செம்மொழி மாநாடு.தமிழர்களை முழுதாய் அழித்துவிட்டு அவர்களின் பிண குவியல் மீது தமிழ் வளர்க்க ஆசையா தலைவா?.இன்னும் எத்துனை ஆண்டுகள் எத்துனைப் பேர் தமிழ் சொல்லி தமிழர்களை ஏமாற்ற போகிறிர்கள். சொறனைக்கெட்ட நாங்களும் நீங்கள் தரும் ஒரு ரூபாய் அரிசியிலும், இலவச தொலைக்காட்சியிலும் அதில் வரும் மானாட மயிலாட நடனத்திலும் மயங்கி கிடக்கிறோம். ரோசம் கொண்ட வெகு சிலரோ தங்கள் வலைப்பூவில் கட்டுரைகள் எழுதிபோகின்றனர் அதற்கு மேல் ஒரு புடுங்கலும் இல்லை எங்களிடம்.நீங்கள் என்ன செய்தாலும் சரி எதிர் கேள்வி கேட்க மனிதர்களே இல்லா தேசத்தின் தலைவர் நீங்கள். இருப்பவர் அனைவருமே முதுகெலும்பில்லா புழுக்கள் தானே. ஆனால் தலைவரே திருக்குறள், தொல்காப்பியம் இரண்டுமே போர்அடித்து விட்டது, நம் தளபதியாரைக் கொண்டு புதிய நூலை பதிப்போம் தமிழ் வளர்ப்போம். அப்புறம் ஒரே ஒருக் கேள்வி சட்டமன்ற வேலைகள் முழுதாய் முடிந்து விட்டதா?.
   இன்னும் ஏற்க முடியவில்லை தலைவரே "செம்மொழியாம் எங்கள் தமிழ்மொழியாம்",தமிழன் வாழ்வு செம்மையாவது என்று தமிழ் காவலரே?. பாவம் நண்பர்க்கு தெரியாது நான் தமிழ் தலைவர் போல் தமிழை மட்டும் நேசிப்பவன் இல்லை என்று, உங்கள் மீது தவறில்லை நண்பரே.
   கோவாவின் மிச்சங்களை எழுதல்லாம் என்றால் என்னால் மாண்டுப் போன மதுக்குடுவை மீண்டும் உயிர்தெழுந்து பேசியது, என்ன நினைப்பில் எழுதப்போகிறாய் என்ன பெரிய வீரக் காவியமா எழுதுகிறாய். எழுத்துகளின் எல்லா பக்கங்களும் காம வாடை வீசுகின்றது. காமமின்றி வாழ்கையை நிரப்ப முடியுமா என்று கேள்விக் கேட்க எண்ணியவன் கேட்காமல் விட்டேன். சிறுவயது தோழன் ஒருவன் பற்றி அம்மா கூறியது நினைவுக்கு வருகின்றது.
   " தம்பி, தங்கதுர கல்யாணம் பண்ணிகிடானாம்"
"அப்படியா நல்லது நண்பர்கள் இப்போத்தான் என்ன மாதிரி யோசிக்கிறாங்க"
"என்ன நல்லது அவன் கல்யாணம் பண்ணிகிட்ட பொண்ணு அவனுக்கு தங்கச்சி முறை, பாவம் அவங்க அப்பன் எவ்வுளவு அசிங்க படுவாங்க"
   என்ன அதிசயம் என் நண்பனொருவன் அதுவும் கலாச்சாரம் கட்டிபோட்ட ஒரு கிராமத்தான், மிகப்பெரிய கலாசார கட்டுடைப்பை செய்துள்ளான். தெரிந்து செய்தானோ, இல்லையோ. உறவு முறையில் அண்ணன் தங்கை என்று பாவிக்கப்பட்ட இருவர் தங்கள் விருப்பதுகாய் சேர்ந்து வாழுகின்றனர். அவர்களை பார்த்து பாராட்ட மனம் துடித்து, அடுத்த முறை ஊர்க்கு போகும் போது கண்டிப்பாய் அவனை சந்திக்க வேண்டும்.ஆண், பெண் கடந்த அத்துணை உறவுநிலைகளும் கற்ப்பிதமே,அப்படிப்பட்ட கலாச்சார கற்ப்பித்தங்கள் உடைப்படும் போது மனிதன் தன் சுகந்திரத்தின் அடுத்த நிலைக்கு செல்கிறான் என்பது எம் நம்பிக்கை.
   இப்படி பல விசியங்கள் என் கோவா பயணத்தின் இறுதி பக்கங்களை நிரப்பவிடாமல் தடுத்து நிற்கின்றன. மதுக்குடுவை கூறியது உண்மைத் தான் ஒத்துக்கொள்கிறேன் என் எழுத்துக்களின் அனைத்துப் பக்கங்களும் யோனிக்களாலும், குறிகளாலும் நிரம்பிக்கிடக்கின்றன.ஆனால் என்ன செய்வது யோனிக்கும், குறிக்குமான தேடலே வாழ்க்கை என்று வாழும் வாழ்வில் வேறென்ன எழுதுவது?